Blog senatora Stanisława Gorczycy

Kto się boi Unii...

2012-01-05T14:42:00.000+01:00

Leopold Tyrmand Dziennik 1954, Wydawnictwo RES PUBLICA, Warszawa 1989, ss. 234 -235:

„Co za fighter - z tego Mołotowa! Jak on się potrafi użerać. Ale też i ma o co. Zjednoczona Europa – po jego trupie. On woli pojedynek na bomby wodorowe niż tak zdradzieckie sztylety. I ma rację, wie o co się rwie: gdyby takie zjednoczenie wyszło, i to tak naprawdę, kokosy zbite na obłudnym naiwniactwie Roosevelta i moralnej gruboskórności Churchilla poszłyby na marne. Źródłem potęgi komunistów w walce o świat jest pojęcie ojczyzny ideologicznej, niezwykle zaerodynamizowane i uwspółcześnione po ostatniej wojnie i jej konkietach. Za atut ten zapłacono potwornymi ofiarami i mrówczym wysiłkiem, ale i nadszedł czas, gdy można go było wyłożyć na stół i stół aż się zatrząsł. Odtąd fronty pobiegły nie między społeczeństwami, lecz poprzez społeczeństwa i Kreml mógł spać spokojniej.

Zachód cierpi na brak ideologicznej ojczyzny, nie umie się zdobyć na syntezę sztandaru. Rozpada się na szereg ojczyzn: amerykańska demokracja, Kościół katolicki, brytyjski commonwealth, socjaldemokracja i wolne związki zawodowe, neoliberalizm. Niektóre są mocno skonsolidowane, żadna dostatecznie uniwersalna. Najnowszy pomysł zjednoczenia Europy wydaje się komunistom niebezpieczną próbą. W gruncie rzeczy, nie jest on wcale nowy: helleńsko-rzymska idea walki z barbarzyńcami, święte cesarstwo rzymskie narodu niemieckiego, Napoleon, Hitler, niestety brutale. Ale załóżmy, że raz wreszcie zjawi się nie łobuz, ani militarny grubianin, lecz osobnik naznaczony charyzmą perswazji. Można sobie wyobrazić jego sukces w posługiwaniu się tym wszystkim, co nagromadziło się między Lizboną a Wiedniem i Edynburgiem a Palermo. Jakże w takim układzie wyglądałaby dla Kremla perspektywa nowej, dwumilionowej armii generała Własowa z czasu ostatniej wojny? A co z Polakami, Czechami, Węgrami i innymi partycypantami z musu obecnej ojczyzny ideologicznej? O ile znam Polaków, tych z dzisiaj, to wiem, że nie będą się bić ani o Lwów, ani o Wilno, ani o Wrocław, ani o Szczecin. Ale gdyby im zaświecono możliwością udziału w odnowionej European way of life, gdyby im w dodatku podkadzono, że od tysiąclecia stanowią jej integralną część, bez której nie sposób sobie wyobrazić tej nowej kreacji, to nie jestem taki pewien… Mołotow o tym wie i dlatego tak z pianą na pysku szarpie owych podtatusiałych ramoli w tużurkach, którzy coś tam sobie wolniutko i spokojniutko chrzanią w Sztrasburgu o skasowaniu paszportów i taryf celnych”.

Fragment dotyczy Konferencji berlińskiej, 25 stycznia - 18 lutego 1954 roku., z udziałem ministrów spraw zagranicznych „Wielkiej trójki” oraz Francji: Georges - Augustin Bidault, Robert Anthony Eden, John Foster Dulles, Wiaczesław Michajłowicz Mołotow.

To tak a’propos naszego zaangażowania w sprawy Unii Europejskiej i naszej w niej obecności. Kto się tego bał kiedyś i kto się dzisiaj tego boi…

Finał "Cudownego" Konkursu z Mazurami

2011-11-18T12:47:00.000+01:00

W dniu 11.11.11 (ale wcale nie o godzinie 11:11:11) poznaliśmy nieoficjalne pierwsze przybliżone wyniki konkursu na 7 Cudów Natury. Jak wszyscy w Polsce wiemy, w finale konkursu udział brała Kraina Wielkich Jezior Mazurskich. Nie dostaliśmy się do „najcudowniejszej” siódemki, ale zaprezentowanie Mazur światu, na taką skalę i tak wspaniale, to i tak nie lada wyczyn.

Ukłony należą się Warmińsko-Mazurskiemu Urzędowi Marszałkowskiemu, który był oficjalną instytucją wspierającą Mazury w Konkursie. Ale podkreślić też trzeba zasługi i wkład Polskiej Organizacji Turystycznej, która przecież w styczniu 2009 roku obok Pustyni Błędowskiej i Puszczy Białowieskiej zgłosiła Krainę Wielkich Jezior Mazurskich do konkursu New 7 Wonders of Nature. Obok naszych kandydatów zgłoszonych było 440 regionów z całego świata, a to nie mała konkurencja.

Konkurs, który pierwotnie skierowany był do Internautów, wyszedł z Internetu i dotarliśmy z informacją poprzez wszystkie media do szerszej publiczności. Nigdy wcześniej nie było tak profesjonalnej i przeprowadzonej na taką skalę promocji Warmii i Mazur w Polsce i zagranicą.

Zauważyć też warto wszystko to, co działo się obok konkursu głównego. A więc nasze krajowe imprezy towarzyszące tej akcji, konkursy plastyczne, koncerty, konkursy dla szkół itd. - te wszystkie bardzo pozytywne działania, w które zaangażowało się mnóstwo ludzi. To bardzo budujące i samo w sobie jest sukcesem.

Dzięki wspólnemu zaangażowaniu Kraina Wielkich Jezior Mazurskich zaliczona została do grupy 28 najpiękniejszych regionów świata. Oficjalne ogłoszenie światowych 7 Cudów Natury ma nastąpić na początku 2012 roku podczas oficjalnej ceremonii.

Myślę, że hasło Mazury Cud Natury pozostanie w świadomości Polaków na zawsze. Będzie to taki nierozerwalny zlepek słów, które się same nasuwają. Mazury? Cud Natury!

Wybory, wybory...

2011-10-18T10:04:00.002+02:00

… wybory i … po wyborach.

Mówi się, że nowa kampania wyborcza zaczyna się na drugi dzień po wyborach. To prawda. Sprawowanie mandatu senatorskiego jest swego rodzaju kampanią. Pracujemy, robimy wszystko, aby nasze działania zostały poparte i docenione przez wyborców.

Przez cztery lata będę podejmował działania, które mają znaleźć uznanie w oczach mieszkańców Polski, w oczach mieszkańców Warmii i Mazur. Głównym zadaniem parlamentarzysty jest tworzenie dobrego prawa, sprzyjającego społeczeństwu.

I nie mówię tu o marketingu politycznym i sprzedawaniu się. Mówię o pracy, którą osoby z którymi się stykam - i do których mogę dotrzeć przez media, nie tylko przez kontakt osobisty - docenią. Uznają – Tak, to jest dobry człowiek, stara się robić wszystko, co nam przyniesie korzyści. Popieram go.

Każdy głos oddany na mnie w wyborach, to takie właśnie przesłanie. „Stanisławie, rób nadal to co robisz, jesteśmy za”.

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy oddali na mnie głos i złożyli swoje nadzieje w moich rękach. Jestem wdzięczny za okazane mi zaufanie.

Dziękuję wszystkim, którzy poszli na wybory. Włączyli się w ruch demokratyczny – wszak demokracja to władza ludu. Niech źródło władzy stanowi wola większości obywateli.

Pisałem już tutaj o frekwencji. Trochę ponad rok temu.

„Teoria mówi, że frekwencja pokazuje zaufanie obywatela do państwa, poczucie samorządności, więc rosnąca frekwencja cieszy. To prawda, że jesteśmy społeczeństwem coraz bardziej świadomym, coraz bardziej samodzielnym, coraz bardziej obywatelskim. Chcemy o sobie decydować, a wybory do struktur państwowych są metodą na to. To my decydujemy, każdy z osobna, poprzez wrzucenie karteczki do urny. Chyba każdy w Polsce zna powiedzenie „ziarnko do ziarnka, aż zbierze się miarka” czy „kropla skałę drąży”. Ta mała kropla, jaką jest pojedynczy głos, ma ogromną siłę. Naprawdę.”

A teraz… do pracy!

Mazury to moja miłość

2011-09-20T18:06:00.005+02:00

Marszałek Senatu RP Bogdan Borusewicz:
"Ta kadencja będzie szczególna dla Regionów. Warmia i Mazury potrzebują silnego lokalnego patrioty. W pełni ufam i popieram senatora Stanisława Gorczycę. To najlepszy kandydat do Senatu z Warmii i Mazur".

Marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna:
"Stanisława Gorczycę znam jako człowieka pracowitego i konsekwentnego. Wiem, że Warmia i Mazury mogą na niego liczyć".

Nigdy nie ukrywałem, że Mazury to moja miłość. Tu się urodziłem i tu mieszkam, tu także pracuję. Jestem pasjonatem i ambasadorem tej krainy. Wszechstronny rozwój naszego Regionu jest dla mnie najlepsza nagrodą za moją pracę.

Kanały żeglugowe łączą powiaty ostródzki i iławski, a poprzez Drwęcę także nowomiejski. Poprzez Welski Park Krajobrazowy turystyka wodna sięga również powiatu działdowskiego. Chciałbym, aby nasz Region tętnił życiem, a nasze szlaki wodne były sławne tak, jak francuskie, niemieckie czy holenderskie.

Związek Gmin Kanału Ostródzko-Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego

2011-09-12T13:56:00.007+02:00

Związek Gmin Kanału Ostródzko-Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego zakładaliśmy w 1997 roku. Byłem wtedy wójtem gminy Miłomłyn, w której krzyżują się wszystkie szlaki żeglugowe należące do systemu Kanału Elbląskiego, a śluza Miłomłyn jest punktem zerowym całego systemu: od Miłomłyna przez Ostródę do Starych Jabłonek, od Miłomłyna do Iławy oraz od Miłomłyna do Elbląga.

Tereny wokół Kanału wymagały zagospodarowania. Wszyscy zdawaliśmy i zdajemy sobie sprawę, że tylko wtedy można odnosić korzyści z istnienia tego szlaku wodnego, jeśli jego otoczenie będzie „zachęcające” turystów. Mało tego – zagospodarowanie musi obejmować tereny wzdłuż całego szlaku. A najłatwiej jest samorządom takie zadanie realizować wspólnie, w jednym Związku. Dlatego też gminy skupiły się wokół tego unikalnego zabytku hydrotechnicznego, jakim jest Kanał Elbląski, jego pochylnie i śluzy.

Dzisiaj Związek tworzy jedenastu partnerów: Miasto Elbląg, Miasto Iława, Gmina Iława, Gmina Małdyty, Miasto i Gmina Miłomłyn, Miasto i Gmina Morąg, Miasto Ostróda, Gmina Ostróda, Miasto i Gmina Pasłęk, Gmina Rychliki, Miasto i Gmina Zalewo.

Ciekawostką jest, że podczas Otwartego Dnia Senatu, 3 maja 2011 roku, w polskim parlamencie odbyła się akcja promocyjna Mazur. W holu głównym Senatu ustawiona była makieta pochylni Oleśnica. Miniaturka fragmentu Kanału cieszyła się ogromnym zainteresowaniem zwiedzających. Statki przejeżdżające na wagonikach po „suchej” części toru wodnego Kanału wzbudzają emocje nawet w miniaturze.

Dzisiaj działania Związku Gmin Kanału Ostródzko-Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego skupiają się wokół trzech programów.

Pierwszy to „Rewitalizacja Kanału Elbląskiego na odcinakach: Jezioro Druzno – Miłomłyn, Miłomłyn – Zalewo, Miłomłyn – Ostróda – Stare Jabłonki”.

Wszystkie inwestycje wokół Kanału, na terenach gmin, mają sens tylko wtedy, jeśli kręgosłup je spinający – czyli tor wodny Kanału będzie możliwy do wykorzystania. Dlatego tak ważna jest jego rewitalizacja. Ten projekt realizowany jest przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gdańsku od sierpnia 2011 roku, a jego zakończenie planowane jest na kwiecień 2015 roku. Koszt projektu to 95 mln złotych, z czego 57 mln zł to dofinansowanie z Działania 6.4 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 „Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym”.

Projekt obejmuje modernizację 5 pochylni i 4 śluz, oczyszczanie toru wodnego Kanału i umacnianie jego brzegów oraz budowę muzeum Kanału Elbląskiego.

Drugi program to „Zintegrowany system promocji turystycznej obszaru Kanału Elbląskiego”. Jest to projekt Samorządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego realizowany w partnerstwie z trzema powiatami: elbląskim, iławskim oraz ostródzkim w ramach RPO Warmia i Mazury na lata 2007-2013; Działanie 2.2. Promocja województwa i jego oferty turystycznej.

Trzeci – ściśle związkowy program - to „Program Rozwoju Turystyki na obszarze Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego”.

Ogółem w Regionalnym Programie Operacyjnym Warmia i Mazury na lata 2007-2013 realizowanych jest 31 projektów Kanałowych. Realizowane są one w 4 osiach: Oś Priorytetowa Turystyka – 16 projektów, Oś Priorytetowa Rozwój, restrukturyzacja i rewitalizacja miast – 4 projekty, Oś Priorytetowa Środowisko przyrodnicze – 1 projekt oraz Oś Priorytetowa Infrastruktura transportowa regionalna i lokalna – 10 projektów.

Jako Przewodniczący Zgromadzenia Związku Gmin chciałbym się pochwalić, co robią nasi członkowie w ramach tego programu.

W ramach Programu swoje projekty realizuje 8 gmin – członków Związku. Dodatkowo spoza Związku są to: powiat iławski, powiat ostródzki, powiat elbląski, gmina Gronowo Elbląskie oraz samorząd województwa warmińsko-mazurskiego. Te inwestycje niezwiązkowe głównie polegają na zintegrowanej promocji i przebudowie dróg.

Teraz po kolei co robią nasi członkowie.

Gmina Małdyty to jeden projekt - Przebudowa drogi gminnej o nawierzchni ulepszonej Dziśnity – Szymonówko.

Gmina Ostróda realizuje projekt Urządzenie ogólnodostępnych plaż w miejscowościach Kątno i Stare Jabłonki.

Miasto Elbląg to 2 projekty: Rewitalizacja centrum miasta – rozwój funkcji turystycznych Elbląga oraz Odbudowa Ratusza Staromiejskiego.

Gmina Miejska Pasłęk realizuje 3 projekty: Poprawa funkcjonalności ruchu kołowego i pieszego Starego Miasta, Rewitalizacja pomieszczenia zamkowego – remont i przebudowa sali widowiskowo-kinowej i trzeci projekt to Remont murów obronnych.

Gmina Iława – to 3 projekty: Budowa drogi gminnej Szałkowo - Tynwałd – Makowo, Budowa ścieżek rowerowych wzdłuż wschodniego brzegu Jezioraka oraz Uzdrowisko w Siemianach - I etap - budowa ścieżek rowerowych.

Miasto Iława ma 2 duże projekty. Pierwszy to Budowa Obwodnicy Północnej w Iławie, drugi to trzyetapowe Zagospodarowanie turystyczne nabrzeży lokalnych akwenu w Iławie, a w tym: budowa ciągów pieszych i rowerowych nad rzeką Iławka i jeziorem Jeziorak w granicach administracyjnych miasta, budowa centrum turystyczno-rekreacyjnego oraz budowa sceny i zadaszenia amfiteatru.

Wszystkich projektów Miasta Ostróda nie sposób wymienić. Ale są to między innymi: Przebudowa i modernizacja infrastruktury technicznej i drogowej przy nabrzeżu jeziora Drwęckiego, Zwiększenie oferty turystycznej Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej, Rewaloryzacja i kontynuacja rewitalizacji zamku krzyżackiego w Ostródzie, Zagospodarowanie turystyczne nabrzeża jeziora Drwęckiego w Ostródzie – etap II i III – w ramach których przewiduje się budowę: amfiteatru, promenady wraz z umocnieniami linii brzegowej wzdłuż jeziora Drwęckiego, ścieżki rowerowo-pieszej, parkingu. Ma powstać również fontanna, zaplecze sanitarne dla turystów, stanica wodna wraz z bosmanatem i zostaną zakupione 3 bojery.

Miasto i Gmina Miłomłyn: tutaj mamy trzy etapy Budowy systemu oczyszczania ścieków na terenie Gminy oraz przebudowę drogi gminnej Miłomłyn — Winiec.

Wierzę, że wspólne nasze działania: samorządów wszystkich szczebli, Polskiej Organizacji Turystycznej i Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej pozwolą naprawdę ożywić subregion Kanału i przyciągnąć do nas turystów.

Pomóżmy zającom, kuropatwom oraz innym zwierzętom

2011-08-05T14:58:00.000+02:00

W zeszłym tygodniu w Senacie odbyło się uroczyste spotkanie związane z rozstrzygnięciem konkursów pod hasłem „Pomóżmy zwierzynie drobnej”, organizowanych przez miesięcznik myśliwych i sympatyków łowiectwa „Brać Łowiecka”.

Jak można pomóc tym bezbronnym zwierzętom? Między innymi eliminując z biotopów różnorodne drapieżniki – ich naturalnych i nienaturalnych wrogów – m.in. nadmiernie rozbuchaną populację lisa oraz puszczane samopas psy.

Wiem – paradoksalnie – do zwierzyny drobnej zaliczamy również tegoż nieszczęsnego lisa, ale nadmierne zagęszczenie jego populacji jest także dla niego samego niebezpieczne. Po pierwsze - z tego powodu, że w pewnym momencie może zbraknąć dla niego pożywienia (sic!), po drugie - dlatego, że wraz ze wzrostem zagęszczenia populacji wzrasta też ryzyko rozprzestrzeniania się chorób, mówiąc bardzo ogólnie.

Na moje zaproszenie, jako przewodniczącego Parlamentarnego Zespołu do Spraw Leśnictwa, Ochrony Środowiska i Tradycji Łowieckich, do Senatu przybyli laureaci konkursów, przedstawiciele firm sponsorujących nagrody, przedstawiciele Zarządu Głównego PZŁ, no i organizatorzy konkursów.

Spotkanie było także okazją do wymiany doświadczeń, pochwalenia się swoimi działaniami, osiągnięciami itp.

Bardzo spodobał mi się pomysł jednego z kół łowieckich, którego członkowie nie strzelają do wałęsających się po lasach i polach psów, ale zakładają im świecące obroże. Na obroży takiej jest nazwa koła, tak aby właściciel psa wiedział, komu może podziękować, że pies nie zginął. Myślę, że jest to fajny sposób powiedzenia właścicielom takich psów – spójrz, Twój pies kłusował na zwierzęta w lesie, pilnuj go, nie zrobimy mu krzywdy, ale to Ty (!) jesteś za niego odpowiedzialny. A z drugiej strony takie światełko jest też wczesnym ostrzeżeniem dla potencjalnej ofiary psa.

Drugi wątek, który pojawił się podczas rozmów to – nazwijmy to - szkolnictwo łowieckie. Nie chodzi tu o edukację – tą wczesną dla dzieci, czy też edukację jako wyjście z informacją do ogółu społeczeństwa, ale specjalistyczne szkolnictwo dotyczące gospodarki łowieckiej, biologii zwierząt łownych i chronionych oraz wielu innych zagadnień z tym związanych.

Niestety, nie mamy w Polsce kompleksowej edukacji dotyczącej gospodarki łowieckiej. Łowiectwo, traktowane jako przylepka, pojawia się na wyższych uczelniach na różnych wydziałach: leśnych, bioinżynierii, ochrony środowiska. Na każdym z nich studenci uczą się zaledwie „fragmentów” wiedzy łowieckiej. Na wydziałach leśnych – z akcentem na gospodarkę leśną, na wydziałach bio- – z akcentem na stricte biologiczną stronę życia zwierząt.

Jak zatem tworzyć kompleksowe programy zarządzania populacjami? Na czym opierać się tworząc tego typu zasady gospodarowania, jeśli nie ma nowoczesnych, dogłębnych badań dotyczących poszczególnych gatunków?

A swoją drogą, ciekawe, ilu łowczych kół, czy nawet łowczych okręgowych, bądź osób odpowiedzialnych za gospodarkę łowiecką w nadleśnictwach ma do tego i merytoryczne, i praktyczne przygotowanie? Bycie myśliwym przez 30 lat daje ogromne doświadczenie i wiedzę praktyczną, ale biologii i wynikających z niej zwyczajów zwierząt, chodząc na polowania, nigdy nie pozna się do końca. A każda informacja może być bardzo cenna i niezwykle - w pracy na rzecz łowiectwa - pomocna. Współczesne łowiectwo przestało być tylko wspaniałym hobby, jest też bowiem elementem profesjonalnego zarządzania zasobami przyrody.

Dlatego uważam, że dopóki nie powstaną kierunki studiów stricte łowieckie, niezwykle ważne jest organizowanie porządnych szkoleń i udział w nich kadr odpowiedzialnych za gospodarkę łowiecką w Polsce.

"Mazury Cud Natury"

2011-06-07T14:25:00.009+02:00

Dzisiaj chciałbym zachęcić wszystkich do głosowania na Krainę Wielkich Jezior Mazurskich w ramach konkursu organizowanego przez szwajcarską Fundację New 7 Wonders, który ma wyłonić siedem nowych światowych cudów natury.

Nadmieniam, że konkurs i głosowanie ogłoszone przez Fundację New 7 Wonders jest zabawą – poważną, ale zabawą - i nie ma nic wspólnego z Listą Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Oczywiście UNESCO pozytywnie odnosi się do całej idei, bo popiera wszystko co służy popularyzacji światowego dziedzictwa czy to kultury, czy przyrody.

Fundacja New 7 Wonders w 2007 roku rozpoczęła kampanię na wybór nowych 7 cudów świata chcąc „uzupełnić” listę 7 cudów świata starożytnego. Niektóre państwa podeszły do tematu poważnie, widząc szansę na promocję i zaangażowały się we wspieranie swoich finalistów, inne państwa cały pomysł krytykowały. Tak samo jest w przypadku obecnej edycji, ale ja uważam że najważniejsza jest promocja i możliwość zaistnienia i rozreklamowania Polski i Warmii i Mazur na całym świecie.

W przypadku pierwszego konkursu do tych siedmiu „cudownych” budowli została zaliczona meksykańska świątynia-piramida Kukulcana w Chichen Itza. Gdy byłem w Meksyku dowiedziałem się, że od tego momentu sześciokrotnie zwiększyła się tam liczba turystów. Gra jest więc warta świeczki.

Tak więc od 2009 roku trwa edycja konkursu na 7 Nowych Cudów Natury.

Od marca tego roku działa pod moim przewodnictwem Zespół Parlamentarny "Mazury Cud Natury". Zaznaczam, że powstał on z inicjatywy Marszałka Senatu Bogdana Borusewicza, który pochodzi z Warmii i Mazur.

Jednym z naszych pomysłów było zorganizowanie dnia Mazur w Senacie RP. Podczas Otwartego Dnia Senatu, 3 maja, odbyła się akcja promocyjna Wielkich Jezior Mazurskich. W ramach akcji utworzyliśmy stanowiska do głosowania za pośrednictwem Internetu, przy których wraz z marszałkiem Bogdanem Borusewiczem zachęcaliśmy senackich gości do głosowania. W holu głównym Senatu ustawiona była także makieta pochylni Oleśnica Kanału Elbląskiego – taka dodatkowa atrakcja z Mazur Zachodnich.

Laureatów konkursu – finałową siódemkę - poznamy 11 listopada 2011 r. Do tego czasu trwa głosowanie, a Mazury można wesprzeć głosując poprzez stronę www.MazuryCudNatury.org .

Zachęcam do obejrzenia tej witryny, jest tam mnóstwo zdjęć i dokładny opis, jak można oddać głos. Przy czym, przy okazji głosowania na same Wielkie Jeziora Mazurskie możemy głosować na „Zwierzęta” oraz „Kwiaty i Rośliny” Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. I do tego głosowania także zachęcam.

Ktoś zapyta, jakie mamy szanse z takimi miejscami jak Wyspy Galapagos. Ja uważam, że wszyscy kandydaci mają równe szanse. Paradoksalnie naszym atutem jest to, że jesteśmy nieznani. W skali świata Mazury są nieodkrytą, trochę przez to tajemniczą krainą, a wszelkie takie nowinki wzbudzają zainteresowanie.

Szkody łowieckie

2011-03-11T12:06:00.001+01:00

Dzisiaj powracam do tematu „polskie łowiectwo”, a rzecz tyczyć będzie szkód.

Otóż w środę 2 marca 2011 roku odbyło się spotkanie Parlamentarnego Zespołu do Spraw Leśnictwa, Ochrony Środowiska i Tradycji Łowieckich, którego jestem Przewodniczącym. Tematem przewodnim naszej debaty były szkody łowieckie. Po odbytej dyskusji nie jestem pewien czy powinienem pisać „szkody łowieckie”, ponieważ:

od razu pojawia się pytanie, które również zadaliśmy sobie na wstępie spotkania: co to są szkody łowieckie? A może powinniśmy mówić o szkodach w uprawach rolnych? A może o szkodach w płodach rolnych?

Zaproszeni na posiedzenie zespołu eksperci oraz posłowie i senatorowie zwrócili uwagę na kilka niezwykle istotnych kwestii, które – wydaje nam się – muszą zostać jak najszybciej wyjaśnione i pilnie uregulowane przez władze naczelne PZŁ oraz administrację państwową odpowiedzialną za łowiectwo, a więc ministerstwo środowiska.

Kwestia pierwsza: to to, co już zaznaczyłem na wstępie. Doprecyzowanie przedmiotu szkody. Ustawa prawo łowieckie nie mówi o szkodach w uprawach, tylko o „szkodach łowieckich”. Jeśli są to szkody w uprawach rolnych, to czym jest uprawa rolna? A co z użytkami zielonymi? Jaki status ma teren zalesiany – czy jest to las czy nadal grunt rolny? A jak traktować szkody w sadach? To tylko kilka pytań, które wymagają konkretnej odpowiedzi.

Kwestia druga: prawidłowa inwentaryzacja liczebności dzika. Szkody wyrządzane przez to zwierzę są najbardziej „kosztowne” w skali kraju. Tak na marginesie, nikt w Polsce nie wie również, ile jest bobrów. Trzeba zdać sobie sprawę, że - jak wskazują eksperci - zbyt duże zagęszczenie dzików zwiększa ryzyko zagrożenia chorobami. Dziki coraz częściej pojawiają się w miastach. Ze względów oczywistych odstrzelić ich tam nie da rady. Nieświadomi zagrożenia mieszkańcy miast czasem wręcz dzicze stada uznają za atrakcję. Poza tym tereny miejskie nie są terenami łowieckimi, kto zatem miałby te dziki „redukować”?

Kwestia trzecia: metodyka szacowania szkód łowieckich. Nie mamy w Polsce opracowanych standardów szkoleń, a także metod szacowania szkód łowieckich. W przypadku sporów sądowych, do których coraz częściej dochodzi, biegli sądowi nie są dobrze przygotowani do tematu, a na ich opiniach najczęściej opiera się decyzja sędziego. Zbyt mała jest u nas rola mediatorów, to co w Europie Zachodniej jest najczęściej stosowanym rozwiązaniem w sporach. Być może Polski Związek Łowiecki powinien zwrócić większą uwagę na porządne przygotowanie mediatorów do rozstrzygania czy łagodzenia sporów w łowiectwie.

Kwestia czwarta: odpowiedzialność za szkody wyrządzane przez zwierzynę, a w tym współpraca między myśliwymi i rolnikami. Taka uwaga: rolnicy chronią swoje uprawy przed różnymi szkodnikami i chorobami. Stosują opryski itp. ale bardzo trudno ich przekonać do współpracy z kołami łowieckimi w kwestii zabezpieczenia upraw przed dzikiem czy jeleniem. Wracając do dzików miejskich, tutaj również nie wiadomo kto ponosi odpowiedzialność za szkody przez nie wyrządzone. Plany pozyskania zwierzyny ustalają Lasy Państwowe. Koło łowieckie, czyli dzierżawca obwodu, plan ten wykonuje. Jeśli jest jednak źle przeprowadzona inwentaryzacja i szkody wyrządzane przez „nadmiar zwierząt” są bardzo duże, kto powinien ponosić za nie odpowiedzialność – myśliwi czy Lasy Państwowe?

Nie jest łatwo dać proste odpowiedzi na przedstawione przez nasz Zespół problemy. Dyskusja nasza trwała dwie godziny. Pojawiło się kilka propozycji i wniosków i tymi właśnie rzeczami zajmiemy się w najbliższym czasie. Mam nadzieję, że niedługo pojawią się regulacje prawne, które pozwolą na złagodzenie skutków posiadania na terenie kraju zwierzyny w stanie wolnym.

Dziesięć lat Platformy Obywatelskiej

2011-02-25T09:27:00.002+01:00

Platforma Obywatelska Rzeczypospolitej Polskiej skończyła 10 lat. Taki okres w życiu dorosłego człowieka przemija dosyć szybko, wiem to z własnego doświadczenia. Jednak w życiu istoty dopiero przychodzącej na świat, pierwsze 10 lat to okres wychowania, nauki, kształtowania się charakteru. W życiu politycznym, te pierwsze 10 lat to epoka.

PO to dziecko garstki ludzi, którzy postanowili w swoim życiu i w życiu otaczającej ich społeczności coś zmienić. Przez dziesięć lat Platforma stała się partią zdrową, zdolną do pokonywania kryzysów, opartą na mocnych fundamentach. Jesteśmy teraz siłą, która stabilizuje kraj, ugrupowaniem, które reprezentuje zdrowy rozsądek, umiar i bezpieczeństwo.

Nie każdy wie, że Platforma Obywatelska została założona jako stowarzyszenie - w dniu 24 stycznia 2001 roku. Tego dnia w gdańskiej Hali "Olivii" odbył się zjazd założycielski, który zgromadził 4 tysiące osób. Opozycja mówiła o nas wtedy: „Powstaje siła, której nikt w Polsce nie może lekceważyć". Nie mylili się.

Wspaniałe jest to, że Platforma powstawała w bardzo naturalny sposób. Każdy mógł do niej przystąpić wypełniając deklarację. Dzięki temu powstało ugrupowanie ciekawych i wartościowych ludzi. Powstawała platforma porozumienia obywateli, którzy chcieli zrobić coś wspólnie. Zaczynaliśmy zupełnie od niczego. Nie mieliśmy biur, pracowników ani pieniędzy. Platforma Obywatelska, która nie była partią tylko stowarzyszeniem, nie miała finansowania, ale miała grupę posłów i bardzo dużo entuzjazmu, dobrej woli i pozytywnej energii.

Po niemal roku od założenia Stowarzyszenia, bo w dniu 5 marca 2002 r. Platforma Obywatelska Rzeczypospolitej Polskiej została zarejestrowana jako partia polityczna. 10 lat temu w wyborach do Sejmu Platforma uzyskała 12,6 procent głosów, co pozwoliło nam objąć 65 mandatów w Sejmie. Utworzyliśmy wtedy największy klub opozycyjny wobec rządu SLD. W 2007 roku zdobyliśmy w wyborach do Sejmu ponad 41 procent głosów. Dzisiaj Klub Parlamentarny PO liczy 258 osób – 204 posłów i 54 senatorów.

Donald Tusk mówił w Olivii: "Pewna wielka i mądra gazeta napisała kilka dni temu, że jest trzech tenorów na platformie, a orkiestry nie widać. Droga gazeto! To jest największa orkiestra dzisiaj na Pomorzu". I tak zostało do dzisiaj. Nie tylko na Pomorzu. Platforma Obywatelska jest dzisiaj największym zgranym zespołem w Polsce.

Cel uświęca środki?

2011-01-25T14:00:00.002+01:00

W Sejmie RP oraz w regionie warmińsko-mazurskim rozgorzała dyskusja o procedurze tworzenia parków narodowych, a w regionie szczególnie o utworzeniu Mazurskiego Parku Narodowego.
Pomysł jest jak najbardziej słuszny, przyrodę i dziedzictwo tak kulturowe, jak i przyrodnicze trzeba chronić.

Ponieważ w Polsce od wielu lat nie powstał nowy park narodowy, organizacje ekologiczne uznały, że wrogiem numer jeden są radni, którzy dla swoich partykularnych interesów, parku w swoich gminach nie chcą.

Tutaj od razu zapytam retorycznie: jakie i czyje partykularne interesy radni – wg niektórych zainteresowanych – reprezentują? Zdaje mi się i to chyba dobrze mi się zdaje, że radni zostali wybrani w demokratycznych wyborach i prezentują interesy mieszkańców gminy, czyli interesy społeczności lokalnej. Ludzi, żywych, borykających się z życiem codziennym. Zdaje mi się, że niektórzy pamiętać o tym nie chcą.

Ale, aby właśnie te interesy lokalne obejść, organizacje ekologiczne postanowiły złożyć projekt nowelizacji ustawy o ochronie przyrody. Przypomnę, że obecnie, aby na jakimś terenie mógł powstać park narodowy pozytywną decyzję musi podjąć rada gminy. Organizacje ekologiczne chciałyby jednak, aby radni tylko opiniowali projekt rozporządzenia dotyczącego utworzenia parku, a decyzja należała tylko do władz centralnych.

Ja jednak sądzę, że o parku narodowym nie powinni decydować parlamentarzyści czy rząd. Jak mamy budować społeczeństwo obywatelskie oddając decyzyjność centrali – rządowi i ministrom? Czy nie ma i mieć nie powinno znaczenia zdanie ludzi na danym terenie mieszkających, żyjących tam na co dzień? (zachęcam do zerknięcia na moje posty z października 2010 i listopada 2009).

Przecież zawsze będzie opór społeczności lokalnej przeciwko decyzjom narzuconym z góry. Podkreśla się w całym demokratycznym świecie, że inicjatywa oddolna jest najcenniejsza, że największe szanse powodzenia mają pomysły, które powstają na dole, które mają poparcie społeczności lokalnej. A tutaj takie, że tak powiem, kwiatki powstają!!!

W społeczeństwie obywatelskim w tak trudnych przypadkach przeprowadza się referendum. Jeśli ktoś uważa, że radni podejmują złe decyzje, to niech się odwoła do opinii całej społeczności lokalnej, poprzez właśnie referendum, a nie uciekanie do rządu i ministra.

Jeśli ekologowie uważają, że decyzje powinny zapadać na górze, to tak jakby mówili: „tam na dole, na mazurskich wsiach mieszka ciemny naród, za który trzeba podejmować decyzje”. Grzmią, że naród ten nie rozumie, że park narodowy to nie zahamowanie rozwoju, a wręcz odwrotnie, szansa na rozwój turystyki, na rozwój w zgodzie z przyrodą.

Łatwiej było zebrać tysiące podpisów, niż zorganizować kilkanaście spotkań z radnymi i mieszkańcami miejscowości, gdzie park miałby powstać? Może trzeba najpierw do tych „ciemnych ludzi” dotrzeć i im wytłumaczyć, jakie są argumenty za i przeciw tworzeniu parku narodowego, a nie pozbawiać społeczność lokalną prawa decydowania o własnym podwórku.

A jeśli na takich spotkaniach miejscowa ludność nie da się przekonać, to znaczy że argumenty są za słabe. Czy wtedy należy wychodzić z założenia, że tylko moja racja jest słuszna i uciekać się do zmiany prawa, aby racje innych nie były brane pod uwagę?

To tak jakby do naszego domu przyszedł urzędnik i powiedział: tę kanapę przestawimy tutaj, telewizor tam, a lodówkę w ogóle zabieramy i nie ma Pan nic do gadania.

Podobało by się to Państwu?

Idea tworzenia parków narodowych nie jest zła, ale – na boga – nie tą drogą!

Wiem, zaraz odezwą się głosy, że pod projektem nowelizacji zebrano ponad dwieście tysięcy podpisów, że projekt jest obywatelski. A ja się cicho pytam, czy osobom, które ten projekt podpisywały, wytłumaczono jakie konsekwencje zmiana prawa będzie miała, jaki wpływ na życie lokalnych społeczności?
Obawiam się, że zbieranie podpisów opierało się na haśle: czy jesteście państwo za tym, aby powstał nowy park narodowy? TAAAAK!
Na koniec przykład z życia: jakiś czas temu zbierane były podpisy pod petycją o powiększenie Białowieskiego Parku Narodowego. Do młodego człowieka zbierającego podpisy, a szło mu to całkiem sprawnie, podeszła moja znajoma i zapytała: - o jaką powierzchnię ma być park powiększony?
- nie wiem
- w którą stronę ma być powiększony, na południe, zachód?
- nie wiem
- jakie miejscowości nowe granice mają objąć, jakie tereny?
- nie wiem, ale jest pani za powiększeniem czy nie?
- czy pan wie, pod czym pan zbiera podpisy? Co pan tu w ogóle robi?
Oczywiście nie podpisała petycji. Ale czy to znaczy, że jest przeciwko? Nie, nie jest, tylko chce dokładnie wiedzieć, jakie są konsekwencje jej podpisu.

Oddaję pod rozwagę. Czy cel – park narodowy, uświęca środki – zabijanie ducha samorządności?

LASY DOBREM OGÓLNO-PAŃSTWOWYM

2010-12-27T15:20:00.002+01:00

Zostałem przez moich czytelników wywołany do odpowiedzi. Przy okazji posta z życzeniami świątecznymi posypała się na mnie lawina krytyki (ale i trochę pochwał - za co dziękuję), jakobym był wrogiem zaciekłym leśników.

Otóż - oświadczam - że nie jestem.

I żeby było jasne, nie dziękuję za pochwały, że jestem wrogiem, tylko za pochwały, że jestem odważny ;)

Sprawa rozbija się o pomysł Ministra Finansów, aby finanse LP włączyć do sektora finansów publicznych. Na portalu Wirtualna Polska ukazał się program „Analizy”, dotyczący Lasów Państwowych. W programie ukazał się także fragment mojej wypowiedzi.

Aby nie wyważać drzwi otwartych i nie powtarzać od nowa tego samego, pozwalam sobie poniżej wstawić odnośnik do materiału Pana Jacka Frankowskiego – za zgodą autora - o wspomnianym wcześniej programie. Pan Jacek Frankowski zahaczył także o mnie, i dobrze, bo dał mi możliwość wyjaśnienia, co chciałem powiedzieć, a czego nie podano do publicznej wiadomości.

Podam tutaj tylko moje słowa z tego materiału:
„Wielokrotnie dawałem dowody wysokiej oceny pracy polskich leśników. Uważałem i wielokrotnie głosiłem taki pogląd publicznie że są Oni najlepszymi gospodarzami polskich lasów i powinni nimi pozostać. Nigdy nie wyraziłem opinii że lasy służą leśnikom co sugeruje cytat mojej wypowiedzi. W rozmowach z leśnikami wielokrotnie dochodziliśmy do wspólnego zdania że w warunkach trudności w zbilansowaniu najniezbędniejszych wydatków państwa jest potrzeba rozłożenia ciężarów na wszystkich. O tym też mówiłem w wywiadzie. Leśnicy to grupa zawodowa wielokrotnie dająca dowody patriotycznego zaangażowania i nikt z moich rozmówców nie podważał możliwości odprowadzenia części wypracowanych przez Lasy Państwowe nadwyżek finansowych do kasy państwa. Wiem też że walka leśników o utrzymanie obecnie funkcjonującej formy organizacyjnej nie wynikała z chęci obrony swojej pozycji zawodowej lecz z głębokiej troski o polskie lasy, o możliwość kontynuowania kosztownych działań na rzecz przebudowy drzewostanów z jednowiekowych i jednogatunkowych „fabryk drewna” na wypełnione wieloma gatunkami roślin i zwierząt, zróżnicowane wiekowo lasy naturalne. Chciałbym w tym dziele służyć leśnikom pomocą”.

Pełen tekst Pana Jacka można znaleźć na portalu www.albumpolski.pl pod linkiem Wirtualny bój o lasy .

A leśników tak ostro broniących swojej niezależności finansowej, oderwanej od kondycji państwa, chciałbym prosić o więcej wyrozumiałości. Tak histerycznie reagując na pomysł ministra Rostowskiego, bez podawania argumentów merytorycznych, nikogo nie da się przekonać do swoich racji. Zasłanianie się sloganem „Stop prywatyzacji lasów” to próba grania na emocjach opinii publicznej i wprowadzanie jej w błąd. Bo o prywatyzacji lasów nikt nie mówił, nie mówi i mówić nie będzie.

A przy okazji: wszystkim Czytelnikom mojego bloga składam serdeczne życzenia samych wspaniałych i niezapomnianych chwil w Nowym 2011 Roku!

WESOŁYCH ŚWIĄT!

2010-12-17T15:40:00.000+01:00

Święta Bożego Narodzenia to najpiękniejszy czas,
pełen niepowtarzalnej atmosfery ciepła i miłości.
Niech świąteczne dni upłyną Państwu w szczęściu,
radości i spokoju.
Życzę Państwu, aby nadchodzący Nowy 2011 Rok
był czasem spełnionych oczekiwań i planów,
a każdy dzień był pełen optymizmu i wielu radości.

2010 - Rok Lokalnej Demokracji

2010-10-14T10:33:00.001+02:00

6 października w Senacie odbyła się konferencja pod tytułem „Szanse i wyzwania dla rozwoju samorządu terytorialnego w Polsce”. Konferencja została zorganizowana przy współpracy z Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej, której Prezesem jest prof. Jerzy Regulski. Nazwisko Pana profesora dla ludzi choć trochę orientujących się w rozwoju samorządu nie jest obce. To on właśnie, wraz z prof. Michałem Kuleszą, stworzył dwadzieścia lat temu podwaliny reformy samorządowej w Polsce. Robiąc studia podyplomowe z zakresu Samorządu terytorialnego, miałem przyjemność mieć zajęcia z oboma Panami, co wielce sobie cenię.

Wszyscy się zgadzają, że stworzenie rzeczywistego ustroju samorządowego jest jednym z niekwestionowanych sukcesów powojennej Polski. Reforma ta była - obok transformacji gospodarczej - najważniejszą, a zarazem najbardziej udaną z reform, jakie przeprowadzono w Polsce po 1989 roku.

Chciałbym zwrócić uwagę, na fakt, że to Senat RP podjął inicjatywę ustawodawczą wprowadzającą samorządność. W Senacie trwały nad tym prace od lipca 1989r. Nad ustawami głosowano w styczniu 1990 r., a już w maju zostały przeprowadzone wybory do samorządu gminnego.

W kolejnych kadencjach Parlamentu ustawy samorządowe były wielokrotnie nowelizowane. Między innymi wprowadzono kolejne szczeble samorządu: do gminnego doszły powiatowy i wojewódzki. Główne zasady, jednak, są nadal takie, jak zaproponował Senat na samym początku. Obecny rok - 2010 – został ogłoszony Rokiem Lokalnej Demokracji.

Wracając do wspomnianej na wstępie Konferencji chciałbym przedstawić moim czytelnikom kilka myśli, jakie były poruszone w dyskusji. Po pierwsze – w państwie scentralizowanym nie ma miejsca na samorządność. Im większa jest centralizacja – tym mniejsza terytorialność. Jeśli Państwo – organy centralne – będą mocno ingerować w prace samorządu, to wtedy nie ma mowy o rozwoju samorządności i demokracji lokalnej. Z jednak drugiej strony – samorządy nigdy nie stworzyły w Parlamencie siły, która by walczyła o swoje prawa. Powstaje w Sejmie i Senacie wiele grup ponadpartyjnych, ale nie ma wśród niech zespołu do spraw samorządności. Biję się we własne piersi, ja też przecież byłem samorządowcem. I nadal się nim czuję. Może dlatego nie tworzymy jakiejś sformalizowanej grupy, bo nasza praca na rzecz samorządu jest oczywista.
Niemniej na ręce Pana Marszałka Marka Ziółkowskiego wpłynął wniosek o utworzenie przy Senacie Forum Samorządowego.

W swoim wystąpieniu profesor Regulski przedstawił wyniki ankiety, jaką jego Fundacja przeprowadziła wśród samorządowców. Okazuje się, że stopień podejrzliwości w Polsce osiągnął nieprawdopodobny poziom. Połowa respondentów – wójtów, burmistrzów, prezydentów – boi się podejmować decyzje i podejmować ryzyko, bo boją się odpowiedzialności. Ale jakiej odpowiedzialności. Oni boja się donosów, szczucia, oskarżeń itp. Skąd to się bierze w naszym kraju? Ręce opadają. Brak uznanego prawa do ryzyka powoduje brak działań. Jeśli wójt boi się donosów i dochodzenia prokuratorskiego na podstawie anonimów, boi się przeciągających się kontroli i opluwania w mediach – to o jakim rozwoju samorządu my mówimy?

Warunkiem podstawowym do rozwoju jest zaufanie.

Tutaj wracam do mojego posta z listopada 2009 o społeczeństwie obywatelskim. Zbliżają się wybory samorządowe. Najważniejsze wybory dla rozwoju lokalnego poszczególnych małych społeczności. To od wyborców, od społeczeństwa zależy, jak będzie się rozwijać każda Mała Ojczyzna. Radnymi,, wójtami, burmistrzami, prezydentami miast zostaną Ci, których wybierze społeczeństwo. Nie znajdzie się na stanowisku nikt, kogo nie ma na listach wyborczych, kto nie uzyskał poparcia społecznego. Nie wyskoczy tu nikt z pudełka, ani teczki.

Drodzy wyborcy – to Wy wybierzecie swoich przedstawicieli. Ludzi odpowiedzialnych za Wasze najbliższe otoczenie. Za rozwój lokalny. Dlatego proszę o odpowiedzialne głosowanie.

Jeszcze krótki cytat z książki Jerzego Regulskiego i Michała Kuleszy pod tytułem „Droga do samorządu”: „Do dziś nie umiemy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego właściwie zaczęliśmy wówczas pracować nad odbudową samorządu. Nie mieliśmy żadnych motywacji osobistych. Praca ta nie przynosiła żadnej satysfakcji finansowej. Odwrotnie. Znalezienie środków na prowadzenie badań napotykało na ogromne trudności. Wyniki półlegalnych studiów nie przyczyniały się tez do kariery naukowej. Ale myśmy chcieli tylko naprawy Rzeczypospolitej i szukaliśmy dróg prowadzących w tym kierunku.”

Ktoś z występujących na konferencji, nie mogę sobie przypomnieć kto, powiedział: „Więcej należy pracować, mniej liczyć na efekty polityczne. Potrzebny jest większy entuzjazm”. Jak ja sobie przypomnę mój entuzjazm z początku pracy w samorządzie. Myśmy się rwali do pracy. Niesamowitą satysfakcję przynosiło oglądanie efektów, gdy powstawało coś nowego. I – z czego się cieszę – ja tego entuzjazmu nie utraciłem. I chciałbym go czuć jak najdłużej.

I życzę tego entuzjazmu i samorządowcom, i wyborcom.

Buczyniec 2010

2010-08-09T15:07:00.003+02:00

Już po raz jedenasty odbędzie się Ogólnopolski Zlot Kanu – tym razem „Buczyniec 2010”.
Komandorem spływu będzie kolega Krzysztof Kowalczyk.

Tegoroczna trasa wiedzie po szlakach rzeki Wąska, niezwykle malownicze jezioro Druzno – rezerwat z miejscami lęgowymi ptaków wodnych i błotnych - przez które przebiega tor wodny Kanału Elbląskiego, no i właśnie wspomniany Kanał Elbląski z pochylniami, jako ciekawostką. Z pewnością trasa zadowoli wszystkich miłośników kanu.

Kanał Elbląski w tym roku, jak nigdy wcześniej, jest wreszcie mocno „eksploatowany” kajakowo. Indywidualni kajakarze byli zawsze, ale grup zorganizowanych, spływów i zlotów jeszcze tyle nie mieliśmy. A już samo jezioro Druzno warte jest obejrzenia właśnie z poziomu takiego „spokojnego” środka lokomocji jak kajak czy kanu – tyle ptaków: czapli, perkozów, łabędzi, kaczek, mew nie wszędzie można zobaczyć. I jak pisałem, ciekawostką dla uczestników będzie przeprawa przez pochylnie Kanału. Takiej atrakcji nie ma nigdzie na świecie!

Cała impreza będzie miała miejsce w weekend 27-29 sierpnia.
Po szczegóły odsyłam tutaj.

Prezydent Bronisław Komorowski

2010-07-05T11:11:00.000+02:00

Bronisław Komorowski wygrał wybory prezydenckie. Właściwie można napisać tylko tyle, albo aż tyle.
Nasza wspólna praca na rzecz Polski przyniosła efekty. Cieszę się, że mój kolega z ławy parlamentarnej obejmie urząd Prezydenta. Kolokwialnie dodam, że będzie mi brakowało Bronka w Kancelarii Sejmu.
Acha, frekwencja wyniosła ponad 55%. Więcej nieco niż w pierwszej turze, mimo wakacji i czasu urlopowego. Tu też inicjatywy Platformy się kłaniają – ruch obywateli – głosuj.
Wszystkim, którzy oddali w wyborach swój głos dziękuję.

Mongolskie serce polskości

2010-06-30T12:45:00.002+02:00

Dziewięćdziesiąt lat temu, a dokładnie w dniu 11 lipca 1920 roku na Warmii, Mazurach i Powiślu odbył się plebiscyt, którego wyniki miały wskazać nową granicę miedzy Polską a Prusami (Niemcami). U nas popularnie wydarzenie to nazywa się Plebiscytem na Warmii i Mazurach, w Niemczech Plebiscytem w Prusach Wschodnich.

Nie chciałbym powtarzać tutaj kalendarium wydarzeń i rysu historycznego – wszystko dostępne i opisane jest już przecież w Internecie, jednak kilka ciekawostek przytoczę.

Zgodnie z zasadą przyjętą w Traktacie Wersalskim dotyczącą tworzenia państw narodowych ziemie, na których przynajmniej 80% mieszkańców posługuje się danym językiem, powinny być włączane do tego państwa. Według danych, na terenie gdzie odbył się później plebiscyt tak właśnie było – ponad 80% mieszkańców mówiło lokalnym wariantem języka polskiego. Jednak zapisy Traktatu Wersalskiego nie przyznały od razu Polsce tych obszarów, a decyzję o ich państwowej przynależności pozostawiono mieszkańcom.

Nie muszę przypominać, że wyniki plebiscytu były dla nowo odradzającego się Państwa Polskiego druzgocące. Za przynależnością do Polski zagłosowało jedynie 3,4% biorących udział w plebiscycie. W rezultacie na Mazurach przyłączono do Polski wsie Lubstynek, Napromek oraz Groszki. Tutaj uwaga: w Napromku głosowano za Prusami, a w Glaznotach za Polską, ale uwarunkowania gospodarcze zmieniły decyzję i Napromek stał się polską miejscowością graniczną, a Glaznoty pozostały w Prusach.

Tyle o historii, teraz o współczesności.

We wsi Groszki w gminie Rybno cztery dni temu odbyły się uroczyste obchody 90-tej rocznicy Plebiscytu na Warmii i Mazurach. Mieszkańcy wsi Groszki i Naguszewo zorganizowali imprezę lokalną z pełnym rozmachem. Były przemówienia, poświęcenie obelisku, oprawę muzyczną zapewniła Młodzieżowa Orkiestra Dęta z Rybna, był występ artystyczny dzieci, poczęstunek. W świetlicy w Naguszewie przygotowana została wystawa historyczna. Znalazły się na niej pamiątki z wydarzeń sprzed 90-ciu lat. Mieszkańcy okolicznych miejscowości przekazali swoje rodzinne pamiątki – zdjęcia, dokumenty, wycinki z gazet, medale.
A’propos mojego tekstu o społeczeństwie obywatelskim, to właśnie sobotnia impreza w Groszkach jest świetnym przykładem działań oddolnych, inicjatywy społeczności lokalnej, sposobu na aktywizację i integrację mieszkańców.

Kilka słów jak wygląda pomnik, który upamiętniać ma całe wydarzenie – przede wszystkim stoi wielki głaz z mosiężną tabliczką z cytatem z „Roty” Marii Konopnickiej „Nie rzucim ziemi skąd nasz ród”. Dalej jest tekst: W dowód wdzięczności naszym Przodkom za wierność Ojczyźnie w 90-tą rocznicę przyłączenia wsi Groszki do Polski dziękują Mieszkańcy.
Niezwykle ciekawym elementem całego „kompleksu pomnikowego” jest kamień graniczny – oryginalny – który stał niedaleko miejscowości Okrągłe na nowoutworzonej granicy Polsko-Niemieckiej. Kilka takich perełek historycznych można jeszcze znaleźć w wiejskich zakamarkach.

A przy okazji taka anegdota o Mazurach jako sercu polskości:
W zeszłym tygodniu gościliśmy na Warmii i Mazurach delegację z Parlamentu mongolskiego. Był wiceprzewodniczący Wielkiego Churału Mongolii, posłowie, towarzyszyli im ambasador i radca ambasady Mongolii. Podczas wizyty w Olsztynie – stolicy Warmii i Mazur rozmawialiśmy też o kulturze i historii. Rozmowy toczyły się głównie w języku rosyjskim i angielskim, ale też po polsku, i przewijało się często miano Warmia i Mazury, Mazurzy, Mazur i różne odmiany Mazur.
W pewnym momencie jeden z gości zauważył, że mamy nawet w Polsce takie ciastko słodkie mazurek. No, tak, jest – mówimy - jemy go zwykle na Wielkanoc. No i jest mazur, taki taniec. Zgadza się, jest. I muzyka, są mazurki. Noooo taak, znane na całym świecie mazurki Chopina. A hymnem Polski jest Mazurek Dąbrowskiego przecież. Tak.
Goście pokiwali głowami i mówią: to wszystko z Mazur, te Mazury to takie serce polskości.
Wyjaśniliśmy po krótce, że to nie do końca tak. Zawiłości języka polskiego – staropolskiego się tutaj kłaniają. Że mazurki słodkie i nasze Mazury mają wspólny źródłosłów – Mazowsze. Ale to miłe, że u gości z tak daleka powstało takie oto skojarzenie: Mazury – serce polskości.

Wracając do plebiscytu sprzed 90-ciu lat i obchodów jego rocznicy, to tych kilka wsi, gdzie głosowano w większości za Polską, pokazało, że są sercem polskości, mieszkańcy Lubstynka, Groszków i Glaznot udowodnili, że mają polskie serca. Oni – jak pisała Konopnicka – na miano Polska dumne podnosili czoła. I cześć im za to. To dla nich ten obelisk i pamiątki w Groszkach.

Twój głos ma sens

2010-06-25T16:23:00.002+02:00

W ostatnią niedzielę odbyła się pierwsza tura wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Cieszę się, że najlepszy wynik uzyskał Bronisław Komorowski. Choć z drugiej strony żałuję że „sprawa” nie zakończyła się w jednej turze. Mój kandydat otrzymał 6 981 319 głosów, to jest ciut ponad 41% wszystkich głosów. Gdyby… oj, nie będę gdybał.

Teraz musimy zmobilizować się jeszcze raz i za 9 dni znowu oddać głos. Druga tura wyborów odbędzie się w dniu 4 lipca 2010 roku. Przypominam, że lokale wyborcze będą otwarte w godzinach od 6.00 do 20.00. Przez 14 godzin wszyscy Polacy uprawnieni do głosowania mogą skorzystać ze swojego konstytucyjnego prawa decydowania o tym, kto będzie Prezydentem Rzeczypospolitej.

Kilka dni temu - w pierwszej turze - frekwencja w skali kraju wyniosła 54,94%. To najwyższa frekwencja w wyborach powszechnych w wolnej Polsce. Chyba się nie mylę, zerknąłem na wyniki różnych wyborów z kilku ostatnich lat. W wyborach prezydenckich 5 lat temu w pierwszej turze głosowało 49,74% uprawnionych, w drugiej 50,99%. Z ciekawością czekam czy teraz również druga tura będzie się cieszyła większym zainteresowaniem. Przyznam, że wśród moich znajomych panuje przekonanie, że druga tura jest zwykle mniej oblegana. Ale to dobrze... chyba, bo może takie podejście mobilizuje do udziału w wyborach ;)

Teoria mówi, że frekwencja pokazuje zaufanie obywatela do państwa, poczucie samorządności., więc rosnąca frekwencja cieszy. To prawda, że jesteśmy społeczeństwem coraz bardziej świadomym, coraz bardziej samodzielnym, coraz bardziej obywatelskim. Chcemy o sobie decydować, a wybory do struktur państwowych są metodą na to. To my decydujemy, każdy z osobna, poprzez wrzucenie karteczki do urny. Chyba każdy w Polsce zna powiedzenie „ziarnko do ziarnka, aż zbierze się miarka” czy „kropla skałę drąży”. Ta mała kropla, jaką jest pojedynczy głos, ma ogromną siłę. Naprawdę.

To, że coraz więcej osób bierze udział w wyborach pokazuje, że rządy Platformy Obywatelskiej przynoszą wyniki – pozytywne wyniki. Dobre sprawowanie władzy działa. Ruch obywatelski, z którego zrodziła się Platforma Obywatelska działa. Hasło „CHODŹ Z NAMI, TWÓJ GŁOS MA SENS” ma sens :)

Nie pozostaje mi nic innego, jak zakrzyknąć: CHODŹ Z NAMI I ZAGŁOSUJ NA BRONISŁAWA KOMOROWSKIEGO!

Głosuję na Bronka

2010-06-18T13:12:00.001+02:00

Szanowny Czytelniku, Internauto, Twój głos ma sens.
W niedzielę 20 czerwca idź na wybory.
Lokale wyborcze będą czynne od godziny 6.00 do 20.00.

Zagłosuj na Bronisława Komorowskiego. Ja zagłosuję.

Chodź z nami!

Rowerowy Olsztyn

2010-05-26T14:27:00.005+02:00

W dniu 16 marca w Sejmie odbyło się seminarium współorganizowane przez Parlamentarną Grupę do Spraw Rozwoju Komunikacji i Turystyki Rowerowej oraz Ogólnopolską Sieć Organizacji Rowerowych „Miasta dla Rowerów” pod hasłem „Rowerowa Polska - Rowerowa Europa. Korzyści ze współpracy społecznej podczas realizacji polityki transportowej w miastach”.

Dlaczego wracam do tego wydarzenia sprzed ponad dwóch miesięcy? Otóż wreszcie także Olsztyn – stolica województwa warmińsko-mazurskiego - dojrzał do współpracy władz państwowych i samorządowych z organizacjami społecznymi w kwestii tworzenia planów komunikacji rowerowej.

Na wspomnianym seminarium przedstawione zostały przykłady Gdańska, Warszawy i Wrocławia - miast odnoszących sukcesy w rozwoju ruchu rowerowego. A dlaczego odnoszą sukcesy? Bo mają oficerów rowerowych! Są to osoby zatrudnione w urzędach na stanowiskach specjalistów do spraw komunikacji rowerowej.

Nikt inny jak zapalony rowerzysta (a więc praktyk) nie wie jak dobrze projektować ścieżki rowerowe, na co zwracać uwagę, czego unikać, do czego dążyć.

Pan Mirosław Arczak będzie takim oficerem w ratuszu olsztyńskim. Szkoda, że na razie na pół etatu. Ale skoro do tej pory pracował społecznie, to już i tak sukces.

W miastach, w których poważnie podchodzi się do rozwoju ruchu rowerowego przy departamentach transportu tworzone są zespoły do spraw komunikacji rowerowej. Nawet dwu-, trzyosobowe komórki poświęcające się jednemu tematowi zdziałać mogą więcej niż duży zespół zajmujący się wszystkim ogólnie.

Niedawno nawet w Dyrekcji Generalnej Dróg Krajowych i Autostrad został powołany z inicjatywy wiceministra infrastruktury Radosława Stępnia – który, tak na marginesie, jest maniakiem jazdy rowerowej; maniakiem w tym najbardziej pozytywnym znaczeniu - Zespół do Spraw Ścieżek Rowerowych.

Polecam lekturę relacji z seminarium tym, którzy lekko sceptycznie odnoszą się do pomysłu powołania oficera rowerowego w Olsztynie – a takie głosy pojawiły się w olsztyńskim dodatku jednej z gazet ;)

RELACJA Z SEMINARIUM

Trzeba pomagać, a nie zniechęcać! :)

Wawel

2010-04-15T11:25:00.002+02:00

Rodzina Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego podjęła decyzję o pochowaniu go w Warszawie. Nikt nie ma nawet słowa do powiedzenia na ten temat. Rodziny wszystkich tych, którzy zginęli 10 kwietnia podejmują swoje decyzje, trudne, ale konieczne.

W mediach i na portalach internetowych rozgorzała dyskusja o miejscu pochówku Pary Prezydenckiej.
Ktoś pyta: czy tysiące działaczy Solidarności będziemy chować na Wawelu?
Ktoś inny: Czy Maria Kaczyńska ma być też tam pochowana?
Ktoś odpowiedział: Pani Maria była dobrym człowiekiem, opiekowała się starszymi osobami, była dobra dla zwierząt.
Tu padło pytanie: a ja też się opiekuję i jestem dobra, czy też będę pochowana na Wawelu?
Pojawiła się pod tym pytaniem mniej więcej taka odpowiedź (przepraszam za nieścisłości, ale nie szukam już teraz dokładnego zapisu):
Tak, jeżeli:
1. Będziesz walczył z komunizmem.
2. Będziesz pracował przy okrągłym stole.
3. Będziesz tworzył kancelarię Prezydenta Lecha Wałęsy.
4. Będziesz ministrem sprawiedliwości.
5. Będziesz Prezydentem Warszawy.
6. Będziesz walczył o prawdę o Katyniu i nie tylko.
7. Będziesz uczciwym człowiekiem.
8. Będziesz Prezydentem Polski .
9. Zginiesz tragicznie.
10. Będziesz pierwszym prezydentem wolnej Polski, którego musimy pochować.
Dasz radę????

Decyzje już zapadły i nie rozumiem dzisiaj dalszych protestów. Swój udział w uroczystościach pogrzebowych zapowiedzieli zagraniczni goście. Pokażmy światu, że my- jako Polacy - jesteśmy razem. Wiem, w demokracji każdy może wyrażać swoje zdanie…

Nie mamy precedensu w tej materii i żadnego doświadczenia. Lech Kaczyński jest pierwszym prezydentem wolnej Polski, którego musimy pochować. Nie ulega wątpliwości, że był Patriotą i Ojczyznę kochał. Zginął w drodze na uroczystości, które upamiętnić miały ofiary stalinizmu, śmierć polskich oficerów, kwiat polskiej inteligencji.

Rodziny i dzieci oficerów, którzy zginęli w Katyniu w 1940 roku wywiezione zostały na Syberię. Tysiące dzieci dzięki pomocy zagranicznej i heroizmowi ich opiekunów udało się ocalić i znalazły nowe domy w Nowej Zelandii i RPA. Tworzą oni grupy Polonii, bardzo blisko związane z Polską i tragedią katyńską.

Ponieważ Senat RP działa na rzecz kontaktów Polonii z Ojczyzną miałem okazję spotykać się z „Dziećmi z Pahiatua” i „Dziećmi z Oudshoorn”. Ich wspomnienia są wstrząsające.

Tak sobie myślę, że chowając Lecha Kaczyńskiego na Wawelu, honorujemy również pamięć tych, którzy zamordowani zostali w Katyniu w 1940 roku.

Smoleńsk, 10 kwietnia 2010

2010-04-10T22:25:00.002+02:00

Łączę się w bólu z Rodzinami i Przyjaciółmi tragicznie zmarłych członków polskiej delegacji, którzy zginęli w katastrofie prezydenckiego samolotu na lotnisku w Smoleńsku.

Straciłem dzisiaj wielu kolegów i przyjaciół.

Polacy stracili Prezydenta oraz wiele czołowych postaci z życia politycznego i społecznego, wiele osób ważnych dla funkcjonowania państwa.

Krystyna Bochenek – wicemarszałek Senatu RP ocaliła moje życie. Na jej prośbę zamieniliśmy się miejscami w delegacjach. Ja do Katynia poleciałem 7 kwietnia, z delegacją Premiera Donalda Tuska.

Ty Krysiu zajęłaś moje miejsce dzisiaj.

Trudno jest mi pogodzić się z tym, co się dzisiaj wydarzyło.

To moje pieniądze

2010-04-09T14:22:00.009+02:00

Długo zbierałem się z napisaniem tego tekstu, bo i uczucia do niego nadal mam mieszane. To znaczy poglądy mam ściśle ugruntowane, ale nie do końca byłem pewny czy dzielić się nimi publicznie.

Otóż wymyśliłem (pewnie nie ja pierwszy ;)), że każdy obywatel Rzeczypospolitej powinien traktować budżet państwa jak własny portfel – w sensie takim, że na wydatki budżetu patrzeć powinien przez pryzmat własnego portfela.

Często słyszymy, że ktoś mówi – to się nam należy, tamto im się należy, niech Państwo da. Ale gdybyśmy zapytali daną osobę, czy z własnej kieszeni jest skłonna pokryć wydatki na to czy tamto – wtedy pada odpowiedź: oooo, co to to nie!

A przecież budżet państwa to nic innego jak nasz wspólny portfel, do którego wkładamy nasze własne pieniądze poprzez fiskusa. Im więcej pieniędzy będzie wydawane nieracjonalnie, pod naciskiem jakiejś grupy zawodowej czy społecznej, tym więcej pieniędzy na pokrycie tych wydatków fiskus będzie musiał ściągnąć od całego społeczeństwa. Na przykład wszyscy gremialnie zapłacimy za premie dla przysłowiowego „Agenta Tomka” za spektakularne, acz niewiele dla państwa warte, akcje podchodowe.

Podam jeszcze taki przykład: co roku w dolinie rzeki „A” na wiosnę zdarzają się podtopienia i zalewanych jest kilka domów. Głosy ze strony narodu grzmią: trzeba tym ludziom pomóc! Niech Państwo da!

- ale czy Pan by dawał tak co roku?
- ja? Nie! Dlaczego ja?
- a bo właśnie Pan to państwo.
- a to nie, dziękuję. Może niech się od powodzi ubezpieczają.
- składki wysokie, bo ryzyko duże.
- jak co roku zdarzają się tam podtopienia, to może niech się wyprowadzą. Albo niech państwo zbuduje tamę.
- ale proszę Pana , tama to też z Pana pieniędzy (budżet – portfel).
- aaaa, to niech Państwo odkupi ziemię, domy, niech tam pozostanie naturalna retencja, a ludzie niech się przesiedlą. Będzie taniej?
- no pomóc trzeba, tym , którzy tej pomocy naprawdę potrzebują.
- no to pomagajmy rozsądnie.
- otóż proszę Pana, ja od początku tak mówię.

I tu dochodzę do pytania: dlaczego Ci, którzy co roku ponoszą takie straty na skutek podtopień, nie przeniosą się w tereny bardziej suche. Zdaję sobie sprawę, że ciężko jest zostawić „ojcowiznę” i że „starych drzew się nie przesadza”. Ale zrozumieć nie potrafię sytuacji, gdy na terenach, które powinny być wolne od zabudowy, które stanowią poldery wokół rzek i naturalne zbiorniki retencyjne, powstają nowe domy. Kto zezwala na zabudowę w takich miejscach??

Przyznaję, że od tej właśnie sytuacji – cyklicznych zalań – powstał pomysł patrzenia na budżet z perspektywy własnego portfela.

Czy budować za wiele milionów złotych tamy i sztuczne zbiorniki retencyjne, zaburzać naturalne cieki wodne, czy może lepiej (taniej) zbudować nowe domy, tam gdzie woda nie sięga?

Nie jest to problem odosobniony. Gdy spojrzymy na budżet państwa z takiej właśnie perspektywy, perspektywy własnego portfela, zmienia się punkt widzenia, a przez to i punkt siedzenia: to ja - obywatel - tak naprawdę jestem dysponentem publicznych pieniędzy. Zmienia się wtedy społeczne przyzwolenie lub niezgadzanie się na pewne działania. Prawda?

Alleluja!

2010-03-31T15:50:00.002+02:00

Składam wszystkim Czytelnikom mojego bloga
serdeczne życzenia wszelkiego dobra,
zdrowia oraz pomyślności.

Niech nadchodzące Święta Wielkiej Nocy
będą pełne rodzinnego ciepła i odpoczynku,
napełnią Państwa prawdziwą wiosenną radością.

Wesołego Alleluja!

Szlema z nadróbką

2010-02-02T14:54:00.003+01:00

A teraz coś z zupełnie innej beczki...
Nie mogłem się oprzeć – lubię to stwierdzenie z Monty Pythona.

Spotkałem się kilka dni temu z Panem Bogusławem Gierulskim. Kto gra na poważnie w karty, wie już o czym będzie mowa. Brydż. Nie wpadłem jeszcze w nałóg, ale po godzinnej z rozprawce o alertach, grze bez atu, bilansach, blefach, blotkach i dziadkach z jednym z najlepszych polskich brydżystów, można bakcyla złapać. A prezes Elbląskiego Stowarzyszenia Brydża Sportowego, który ma na swoim koncie m.in. tytuły Mistrza Polski w Parach, Mistrza Ameryki Północnej, IV m-ce na Olimpiadzie Sportów Umysłowych w Pekinie potrafi opowiadać o brydżu z pasją, z jaką zapewne też w brydża gra.

Jak co roku Bogusław Gierulski organizuje Międzynarodowy Kongres Brydża Sportowego „Żuławski” 2010 im. Arcymistrza Międzynarodowego Mirosława Wołka. Tegoroczny, XIII już Kongres, odbędzie się w dniach 19-21 lutego.

Nie chwaląc się powiem, że Turniej ten wspieram prawie od samego początku. Podczas Kongresu Elbląg staje się swego rodzaju Mekką dla najlepszych brydżystów z całego świata - kilkuset zawodników, którzy swe umiejętności licytacji i rozgrywek opanowali do perfekcji, emocje i sportowa rywalizacja oraz pytanie: kto zwycięży? Wszystko to powoduje, że Turniej elbląski należy do elity turniejów brydżowych.

Okazuje się, że zainteresowanie brydżem w świecie w ostatnim okresie bardzo wzrasta. W tej dyscyplinie najlepsi są Amerykanie i Włosi. Możemy być jednak dumni, gdyż w opinii światowej, Polacy plasują się także bardzo wysoko. Szczególnie nasza młodzież, regularnie zdobywa najwyższe tytuły.

Na początku napisałem, że kto gra w karty, ten nazwisko Gierulski zna. Ale - jak podkreśla prezes Gierulski - brydż to nie jest gra w karty; to gra przy ich pomocy. Jest to gra psychologiczna, opierająca się na logicznym i strategicznym myśleniu, umiejętności współpracy, pracy w zespole. Gra pasjonująca.

Na zakończenie, już tradycyjnie, życzę wszystkim polskim, a szczególnie elbląskim brydżystom, którzy wystartują w XIII Kongresie Brydża Sportowego „Żuławski” 2010 - szlema z nadróbką.

Nadeszła zima i zrobiło się zimno

2010-01-27T12:09:00.005+01:00

Media donoszą, że w Krakowie i Katowicach stanęły koksowniki. W innych miastach też mają się pojawić.

W Stanach Zjednoczonych zamarzł wodospad, ale tam temperatura spadła do minus 55 stopni Celsjusza.

Nie potrafię sobie w tej chwili przypomnieć, gdzie to usłyszałem, czy przeczytałem, ale wypowiadał się meteorolog - bodajże z NASA - na temat ataków zimna. Teoria jest taka, że co 30-50 lat napływają z bieguna północnego trzy jęzory mrozu – nad Kanadę i USA, Wschodnią Rosję i Chiny oraz nad Europę właśnie – co nas bezpośrednio dotyczy. Takie zimno trwać ma około dwa i pół miesiąca. Zaczęło się w połowie grudnia, potrwa do końca lutego.

Rzeczywiście, 30 lat temu mieliśmy „rekordową” zimę i zdaje się, że mrozami „tylko” 25 stopniowymi nikt się nie podniecał i nie dziwił temu. Zima jest, to i śniegi, i mróz muszą być. Zimą robactwo wymarza i myszy też. Nie było dzięki temu kasztanowcowiaczków i innych paskudników, które w naszym klimacie wrogów naturalnych nie miały. Winnice i orzechy włoskie też się u nas - przynajmniej w Polsce północno-wschodniej – nie przyjmowały.

Słyszałem też wypowiedź naukowców, którzy grzmieli, że topnieją lodowce. Przyznają oni teraz, że rzeczywiście trochę w swoich apelach przesadzili. A ja myślę, że może mają rację; te lodowce topnieją, ale właśnie raz na 30-50 lat się odbudowują. Może tak być.

No właśnie: każda teoria, czy prosty pomysł, próba wyjaśnienia „atrakcji” pogodowych kończy się, a raczej zaczyna, od magicznych słówek „być może”. Na podstawie zapisków starożytnych i tych nowszych możemy jedynie mniej więcej (z naciskiem na mniej zapewne) wnioskować o zdarzających się pogodowych „wyskokach”. Czy na terenach, które obecnie zajmuje Rzeczpospolita 1000 lat temu latem bywały upały, a zimą mrozy siarczyste? Zapewne tak. Abstrahuję tutaj od tak odległych czasów jak okresy zlodowacenia.

Mimo rozwoju nauki, także w dziedzinie meteorologii i klimatologii, coraz bardziej precyzyjnych pomiarów, wzrostu mocy obliczeniowych radzących sobie z ogromną liczbą parametrów, modele pogodowe budujemy jedynie krótkoterminowe. A człowiek nie lubi, jak go coś zaskakuje i czegoś nie wie. Chcielibyśmy wiedzieć jaka pogoda będzie za dwa tygodnie, za miesiąc, w następne wakacje. A guzik! Prognozy wiarygodne sięgają w przyszłość tylko 3 dni. I wszystko być może.

Zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz, a nawet dwie. Te awarie w energetyce i na kolei. Przecież zimy i śnieżne, i mroźne w Polsce były, czy wtedy nic się nie psuło, czy może się o tym po prostu nie mówiło? Uknułem na potrzebę wyjaśnienia tej historii własną teorię. No więc teraz teoria całkiem nowa: awarie się zdarzają, bo ludzie, od których „zabezpieczenie” przed takimi awariami zależy, zim prawdziwych i mrozu tak długo trzymającego - jak najbardziej dopuszczalnych dla naszej szerokości geograficznej - nie pamiętają!

Od kilku lat zimy mamy raczej łagodne. Znajoma niedawno zwróciła mi uwagę, że dzieci jej brata nadziwić się nie mogą, że może być tak zimno przez tak długo. Owszem mróz zimą pamiętają, ale zdarzający się sporadycznie – dwa dni, dwie noce, nie dłużej. Osoby urodzone pod koniec lat 70-tych po prostu nigdy tak długo trwającego mrozu i tak długo leżącego śniegu nie pamiętają. Albo… być może… mnie pamięć już mylić zaczyna.

Jedno jest pewne: Polska Francją południową nie jest!!

W globalnej wiosce, jaka staje się świat, próbujemy wszystko ujednolicać, spłaszczać, niwelować amplitudy – we wszystkich dziedzinach. Pogoda się temu nie daje. Na to człowiek wpływu nie ma. Dlatego domy ciepłe budować musimy, systemy ogrzewania wydajne montować. I niestety koszty ogrzewania - coraz wyższe :/ - ponosić. Niesprawiedliwość dotyka tych, którzy mieszkają w najzimniejszych rejonach Polski. Tu opłaty za ciepło mogą człowieka zrujnować.

A może – być może - to ochłodzenie, które nas właśnie tak dotkliwie dotyka, to skutek gromów i apeli całego świata i efekt konferencji klimatycznych. O, proszę zrobiliśmy konferencję i klimat globalny się poprawił. Znikło ocieplenie.

Wesołych Świąt!

2009-12-22T11:27:00.001+01:00

"Przybieżeli do Betlejem pasterze..."

Życzę wszystkim rodzinnych, spokojnych Świąt Bożego Narodzenia.
Niech nadchodzące dni będą radosne i pełne ciepła.

Niech magia Wigilijnego wieczoru otacza Czytelników mojego bloga
przez wszystkie dni nadchodzącego 2010 roku.

9 listopada 1989 -2009

2009-11-09T20:35:00.002+01:00

Lech Wałęsa po raz drugi powalił mur berliński. Tym razem dosłownie i na oczach całego świata! Nie ma wolności bez Solidarności. Bez wolności nie ma demokracji.

Czym jest społeczeństwo obywatelskie?

2009-11-05T11:48:00.005+01:00

W październiku w Senacie odbyła się Konferencja pod hasłem „Społeczeństwo obywatelskie a fundusze unijne. Partnerstwo, ale jakie?”. Współorganizatorami Konferencji były: Instytut Spraw Publicznych, Ogólnopolska Federacja Organizacji Pozarządowych oraz Senat Rzeczypospolitej Polskiej.

W słowie wstępnym Prezes Instytutu Spraw Publicznych Jacek Kucharczyk, przedstawiając podtytuł konferencji „Partnerstwo, ale jakie”, podkreślił, że „partnerstwo” nie jest dookreślone w naszym prawodawstwie. Sam zastanawiam się, czy być powinno. Jeśli tak, to próbujemy społeczeństwo obywatelskie budować za pomocą wytycznych zapisanych w aktach prawnych. A może wystarczy edukacja, wiedza i przekonanie o własnej wartości, zatarcie granic między tak popularnym kiedyś „my – oni”. Czyż partnerstwo nie powinno wypłynąć – nazwijmy to - naturalnie? Bo przecież Państwo to My, Państwo to Społeczeństwo. Cała administracja działać powinna na zasadach partnerskich, a nie z poziomu władza-ludzie. Pan Jakub Wojnarowski – członek Zespołu Doradców Strategicznych Premiera, podkreślił właśnie rolę edukacji w procesie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. Edukację jako kreowanie postaw i aktywności. Ale to efekty da dopiero w przyszłości.

Póki co, chyba jednak musimy wyznaczać przepisami zasady partnerstwa dla administracji rządowej, samorządu, organizacji pozarządowych i jednostki, jaką jest każdy człowiek.

Pierwszy wykład Konferencji dotyczył zmian w prawie o organizacjach pozarządowych. Otóż, szykuje się wiele zmian. Między innymi w Ustawie Prawo o stowarzyszeniach. Ustawa ta ma 20 lat, weszła w życie na początku polskiej transformacji ustrojowej i przez 20 lat nie wprowadzono do niej żadnych poważniejszych zmian. Czas zatem najwyższy przygotować nową ustawę, która będzie wpisywała się w nowe warunki, w nową świadomość społeczeństwa, w demokrację, w większą wolność, większe zaufanie Państwa do obywatela, poczucie samorządności.

Kolejne dwa wykłady pod tytułami: „Społeczeństwo obywatelskie a Narodowa Strategia Spójności” oraz „Społeczeństwo obywatelskie w Strategii Lizbońskiej” zaczęły się od – na pozór - zaskakujących stwierdzeń prelegentów, że właściwie trudno jest połączyć temat społeczeństwa obywatelskiego ze Strategią Spójności, czy Strategią Lizbońską, ponieważ w Strategii nie występuje pojęcie społeczeństwa obywatelskiego. I tu zadałem sobie pytanie: dlaczego? i: czym jest społeczeństwo obywatelskie? Ano chyba, jest to normalne społeczeństwo; aktywne, wykazujące inicjatywy oddolne, społeczeństwo wolne, z poczuciem swojej wartości, z poczuciem wartości jednostki.

W Strategii Lizbońskiej nie ma mowy o społeczeństwie obywatelskim. Inaczej już sprawa przedstawia się w Traktacie Lizbońskim. Tutaj mówi się dużo o organizacjach pozarządowych, o ważnej roli społeczeństwa obywatelskiego w rozwoju Unii Europejskiej, o aktywizacji. Zastanawiałem się nad tym problemem i doszedłem do wniosku, że jest tak, ponieważ Strategia Lizbońska była przygotowywana 10 lat temu przez państwa „starej 15”. Dla nich społeczeństwo po prostu musiało być, było i jest z natury obywatelskie. Nie trzeba było „obywatelskości” podkreślać i uwypuklać. Ale w przypadku państw „postkomunistycznych” sprawa wygląda diametralnie inaczej. W Polsce także dopiero tworzymy społeczeństwo obywatelskie. My wciąż jesteśmy na etapie przechodzenia ze społeczeństwa totalitarnego, komunistycznego do społeczeństwa demokratycznego, obywatelskiego.

Unia Europejska nas w tym kierunku popycha. Choćby właśnie poprzez fundusze unijne na inicjatywy oddolne, aktywizację. My dopiero musimy się wyrwać spod „czapy totalitarnej”, która nadal ciąży na naszym społeczeństwie. To zadanie dla młodych ludzi. Części starszego pokolenia nie uda się wyrwać ze „starego systemu”. Stwierdzam z przykrością, że są ludzie, którzy z tego systemu wyrwani być nie chcą! Jedni ze strachu, z obawy przed nowym, inni z wygody i przywilejów. Społeczeństwo obywatelskie to społeczeństwo wolne, z poszanowaniem praw jednostki. Czego się zatem bać?! Za dużej wolności?! A może… odpowiedzialności?

Amerykański psycholog Philip Zimbardo w jednym z wywiadów na temat polskiego społeczeństwa, powiedział: „Komunizm umniejszał znaczenie jednostki i ograniczał jej wpływ na własne życie. Można jednak pomóc kolejnym pokoleniom nie powielać tego schematu. Trzeba aktywizować ludzi, bo dzięki temu uwierzą, że mają wpływ na własne życie, że mogą coś osiągnąć”. Mądre – prawda?

Dlatego na koniec odejdę od – wspomnianej na wstępie - Konferencji, a przerzucę się na konsultacje. Jednym ze sposobów udziału społeczeństwa w sprawowaniu władzy, w rozwoju, wyrazem partnerstwa są konsultacje społeczne.

"Konsultacje społeczne to proces, w którym przedstawiciele władz (każdego szczebla: od lokalnych po centralne) przedstawiają obywatelom swoje plany dotyczące np. aktów prawnych (ich zmiany lub uchwalania nowych), inwestycji lub innych przedsięwzięć, które będą miały wpływ na życie codzienne i pracę obywateli. Konsultacje nie ograniczają się jednak tylko do przedstawienia tych planów, ale także do wysłuchania opinii na ich temat, ich modyfikowania i informowania o ostatecznej decyzji. Konsultacje społeczne to sposób uzyskiwania opinii, stanowisk, propozycji itp. od instytucji i osób, których w pewien sposób dotkną, bezpośrednio lub pośrednio, skutki proponowanych przez administrację działań". [za: http://administracja.ngo.pl/x/340786 ]

To także na razie metoda partnerstwa raczkująca w Polsce. Smutne jest, gdy podczas konsultacji pomysłodawcy mówią swoje, „konsultanci społeczni” swoje. I mimo negatywnych opinii, uwag, czasem nowych propozycji, pomysłodawcy robią, to co wcześniej zaplanowali. Konsultacje się przecież odbyły. Procedura zachowana. Brawo.

Innym niepokojącym zjawiskiem jest mała frekwencja na takich spotkaniach. Z czego ona wynika? Czasem ze złej informacji lub jej „prawie braku” ze strony wnioskodawców. Ale też po części wynika z tej „czapy totalitarnej”, która na społeczeństwie ciąży. A przecież w przypadku wielu projektów to my sami decydować musimy, czego chcemy i w jakiej formie. Żebyśmy później nie mieli pretensji, że decyzje zapadają za naszymi plecami. Czy to nasza polska przywara? Mamy zdanie na każdy temat. I liczne pretensje. Tylko gdzie je artykułujemy? W kuchni gotując obiad? Leżąc w domu na kanapie przed telewizorem? Korzystajmy ze swoich praw obywatelskich. Bądźmy społeczeństwem obywatelskim!!

Uwaga: Ci, którzy społeczeństwo do aktywności zniechęcają, mogą być uznani za komunistów!! Nie żartuję. To przecież wynika ze słów profesora Zimbardo.

A na zakończenie rodzi mi się taka oto konkluzja: prawdziwe społeczeństwo obywatelskie i partnerstwo zbudujemy wtedy, gdy administracja rządowa, samorząd, sfera biznesu, organizacje pozarządowe (czyli ludzie w danym sektorze działający) zdadzą sobie sprawę, że wszyscy jesteśmy zbiorem jednostek. Równych jednostek.

Chyba nadal o łowiectwie

2009-09-24T14:00:00.005+02:00

Nie spodziewałem się, że temat zmian w prawie łowieckim takie emocje wzbudzi na blogu. A tu proszę…

Niedawno odbyło się spotkanie pt.: „Intelektualia myśliwskie”. Miałem przyjemność zaprezentować tam słabe i mocne strony polskiego modelu łowiectwa. Pewnie, że założenia naszego łowiectwa są szczytne, gorzej z praktycznym przestrzeganiem tych wartości.

W komentarzach do poprzedniego posta pojawiła się prośba o opublikowanie mojego oświadczenia w sprawie zastrzeżeń do niektórych zapisów Prawa łowieckiego, a także odpowiedzi Ministra Środowiska na to oświadczenie. Odsyłam na internetową stronę senacką. Jest tam treść i oświadczenia, i odpowiedzi. Przepraszam, że tak to „załatwiam”, ale po co mnożyć te same treści w wielu miejscach.

Co do przedmiotowego oświadczenia chciałbym zwrócić uwagę na dwie rzeczy.

Po pierwsze: w odpowiedzi Ministerstwo wskazuje na bardzo dobre zapisy ustawy Prawo o stowarzyszeniach. Zgadzam się. Jest to mądra i dobra ustawa. Szkoda tylko, że nie dostrzeżono zasadniczego problemu, a mianowicie, że Polski Związek Łowiecki nie funkcjonuje jak zwykłe stowarzyszenie. Gdyby PZŁ było stricte stowarzyszeniem, pewnie wiele problemów z nadzorem i nieprawidłowościami w jego statucie by znikło.

Przepraszam, że się powtarzam, ale nadal uważam, że i Prawo łowieckie, i Statut PZŁ nie zapewniają właściwego funkcjonowania Związku. Szeregowy myśliwy odseparowany jest od władz grubym murem. Gdyby wszystkie paragrafy stosować z dobrą wolą i pozytywnym nastawieniem na myśliwego, byłoby OK. Ale wszyscy zdajemy sobie sprawę ze smutnego faktu, że tak nie jest. Złej woli jest niestety dużo.

I tu się pojawia moje „po drugie”: Ministerstwo stwierdza, że obecne rozwiązania prawne gwarantują właściwy nadzór nad PZŁ. Nie zgadzam się! Tak nie jest! Poniżej przykład z życia, tak zwany fakt autentyczny.

Myśliwy został wykluczony z koła za rzekome „niekoleżeństwo” (tu zaznaczam, że bardzo „szerokie” jest to pojecie w rozumieniu niektórych „potraktowanych” niekoleżeńsko władz), objawiające się ujawnieniem organom ścigania nieprawidłowości, jakich mieli dopuszczać się członkowie zarządu koła.

Uchwała o wykluczeniu została jednak uchylona w trybie odwoławczym przez zarząd okręgowy. Tym samym procedura została wyczerpana, a sprawa prawomocnie zamknięta.

Tymczasem Zarząd Główny, reagując na pismo koła, w trybie nadzoru uchylił uchwałę zarządu okręgowego, pomimo że nie była ona ani sprzeczna z prawem, ani ze Statutem PZŁ, a więc nie mogła się kwalifikować do uchylenia przez organ nadzorujący w myśl artykułu 33 ustęp 5 Prawa łowieckiego i paragrafu 173 ustęp 2 Statutu PZŁ. Uchylając uchwałę ZG PZŁ przekroczył swoje kompetencje ze szkodą dla myśliwego, którego nawet nie wysłuchał, mimo że gwarantuje mu to paragraf 9 ustęp 1 punkt 3 Statutu PZŁ.

Naczelna Rada Łowiecka utrzymała tę uchwałę w mocy, a jej ostatecznym skutkiem stało się ponowne wykluczenie myśliwego z koła, na tych samych podstawach co wcześniej.

Minister Środowiska nie dopatrzył się jednak w postępowaniu PZŁ żadnych nieprawidłowości. Dla szeregowego myśliwego to jak walka z wiatrakami.

To tak gwoli wyłożenia na stół tego świetnego nadzoru. Smutne, ale prawdziwe.

Polski model łowiectwa nie jest zły. Złe jest nieprzestrzeganie prawa. A jeśli tak się dzieje i prawo jest łamane, to tym najsłabszym należy zapewnić narzędzia do obrony.

Darz Bór!

Wakacyjny kij w mrowisko

2009-07-23T12:36:00.000+02:00

ehh… czasu brak…

Ale po kolei:

Na początku lipca w Parlamencie mieliśmy miłe uroczystości. Odbyły się obchody 20-lecia odrodzonego Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. Byli goście, przemówienia, oklaski, miłe spotkania, tort i sadzenie pamiątkowych dębów, no i pamiątkowe zdjęcia. Muszę przyznać, że wszystko było zorganizowane tip-top, wszystko w podniosłej, a zarazem miłej, przyjaznej i ciepłej atmosferze, a spotkało się na sali posiedzeń Sejmu naprawdę dużo osób. Z różnych pokoleń. Po więcej informacji na ten temat wysyłam na podstronę Senatu:
http://www.senat.gov.pl/k7/agenda/wydarz/2009/090703.htm.

Dalej:

Założyliśmy z grupą posłów i senatorów Parlamentarny Zespół do Spraw Leśnictwa, Ochrony Środowiska i Tradycji Łowieckich. A pozostając przy tematyce łowieckiej, to złożyłem oświadczenie senatorskie do Ministra Środowiska, dotyczące moich (i nie tylko) wątpliwości co do niezgodności niektórych zapisów ustawy Prawo Łowieckie z Konstytucją RP. Czekam na opinię ministra Nowickiego w tym temacie.

Następnie: dla tych co myślą , że mam urlop – otóż urlopu nie mam. Jeszcze. Zamierzam odpocząć parę dni w sierpniu. A Pani dyrektor mojego biura daję 4 tygodnie urlopu, niech odpocznie dziewczyna, bo w ciągu roku wolnego nie ma. A, przepraszam. Miała 4 dni wolne na Wielkanoc. W każdym razie bardzo się z tego urlopu cieszy. Postaram się nie dręczyć jej telefonami za często.

Co tam jeszcze…

Wszystkim, którzy mają wakacje, tym którzy mają tylko krótkie urlopy, tym którzy urwą chociaż parę dni wolnych życzę udanego wypoczynku, pięknej pogody i nabrania sił do pracy. Spotykam się w ostatnim czasie z wieloma prywatnymi przedsiębiorcami, i z branży budowlanej, i elektrycznej, itp. i chciałbym powiedzieć im: zostawcie pracę chociaż na kilka dni. Odpocznijcie. Robota nie zając – nie ucieknie, poczeka na Was. A oderwanie się choć na chwilę od codzienności, od rytmu pracy jest niezastąpionym lekarstwem na stres i zmęczenie. W końcu nie ma nic ważniejszego niż zdrowie. Wiem, co mówię.

Wyszedł taki trochę wakacyjny miszmasz, a niej kij w mrowisko, ale początkowo chciałem pisać o czym innym. Chciałem być niemiły dla niektórych. Ale złość mi przeszła. I dobrze. Czas zaciera to, co złe i proszę – po napisaniu paru akapitów na inne tematy przeszła mi cała złość.

Następny post pewnie we wrześniu, bo komputer i wślepianie się w monitor strasznie latem męczy.

4 czerwca 1989 roku

2009-06-04T13:19:00.002+02:00

W 1989 miałem 31 lat. Ach, jaki ja byłem młody. Parę lat wcześniej ukończyłem studia, zacząłem pracę w szkole. Myślę, że w wieku 30 lat człowiek zaczyna się zastanawiać, podejmować decyzje, co tak naprawdę chce w życiu robić, czym się zajmować.

Być może właśnie ten ruch wolnościowy, wybory 4 czerwca 1989 roku były momentem przełomowym w moim życiu. Nie tylko w skali losu całego kraju i drogi, którą wybraliśmy jako społeczeństwo, ale też w skali mnie samego – młodego człowieka rozpoczynającego dojrzałe życie. W domu była już rodzina - żona, dwie córki. Czas zacząć zajmować się poważnymi sprawami.

Nie pamiętam już, jak dokładnie spędziłem ten dzień, to znaczy 4 czerwca 1989. Czy coś wtedy we mnie drgnęło – Stasiu! jest wolna Polska, prawdziwe wybory, praca na rzecz społeczeństwa czeka!

Myślę, że miałem trochę szczęścia, że znalazłem się w odpowiednim czasie – Polska odzyskuje prawdziwą wolność, ja zaczynam dojrzałe życie po 30-tce. Nie za młody, żeby nie zrozumieć wagi wydarzenia lub nie mieć jeszcze szans na samodzielność, ale i nie za stary żeby tylko się przyglądać – jestem szczęśliwy, ale niech młodsi to dalej ciągną.

Patrzę na 4 czerwca właśnie przez pryzmat mojego prywatnego życia, decyzji jakie wtedy podjąłem. Wielki dzień dla Polski, ale i bardzo ważny dla mnie indywidualnie. Nie wiem, jak potoczyłaby się moja przyszłość. Może nie zdecydowałbym się na start w wyborach samorządowych?

A potem były wybory do Parlamentu. A dzisiaj jestem senatorem Rzeczypospolitej Polskiej.

Dobrze było urodzić się w 1958 :-)

I dobrze, że w Polsce, a nie w Chinach :-(

Dzień Flagi i Święto Konstytucji 3-go Maja

2009-04-30T14:03:00.001+02:00

Od 2004 roku obchodzimy w Polsce Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Święto wprowadzone ustawą z 20 lutego 2004 roku o zmianie ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej, swoje miejsce w kalendarzu znalazło w dniu 2 maja.

Wybór daty – 2 maja – nie jest przypadkowy. Jeszcze 20 lat temu flagi łopotały wszędzie i uroczyście z okazji Święta Pracy 1 maja. Nazajutrz flagom nie było już tak radośnie. Władza ludowa dbała, aby drugiego dnia maja flag na ulicach nie było, bo a nóż ktoś się zagapi i flaga powiewać będzie nadal 3 maja – w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3-go Maja. A tego władza – uuuuu - nie chciała.

Tak więc dzisiaj składa się tak ładnie, że obchodzimy i Święto Pracy, i Dzień Flagi, i Święto Trzeciomajowej Konstytucji. Tak zwany długi weekend majowy jest kolejną po Wielkiej Nocy okazją do wiosennego wypoczynku i spotkań z najbliższymi i znajomymi.

A tak poważniej i ku przypomnieniu, to było tak:

Gdy w 1831 roku Izba Senatorska i Izba Poselska stanowiły o przyjęciu odznaki, pod którą winni się łączyć wszyscy Polacy, zapisano w ustawie co następuje:

„Artykuł 1. Kokardę Narodową stanowić będą kolory herbu Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, to jest kolor biały z czerwonym.
Artykuł 2. Wszyscy Polacy, a mianowicie Wojsko Polskie te kolory nosić mają w miejscu gdzie takowe oznaki dotąd noszonymi były”.

I tak Biel Orła i Pogoni na czerwonym tle towarzyszy nam do dziś. Przez niemal 200 lat nic się nie zmieniło. Barwy biało-czerwona stały się symbolem Państwa i własnością narodu, który pod tymi barwami wybijał się na niepodległość. To Flaga przypominała o tym, że może być wolna Polska, a obok niej, przypominała o tym Konstytucja 3-go Maja.

Konstytucja uchwalona w 1791 roku obowiązywała zaledwie 15 miesięcy! A zakończyły jej trwanie niezgoda - Targowica i rozbiory.

Co zatem każe nam wspominać i świętować uchwalenie Konstytucji 3 Maja? Ano właśnie to, że pamięć o niej pomogła przetrwać w jedności narodowi polskiemu blisko dwa wieki niewoli...

No to do dzieła – wieszajmy flagi, niech Polska będzie biało-czerwona :)

Myślistwo w Polsce - ciąg dalszy

2009-03-13T14:56:00.001+01:00

W polskim łowiectwie jest wyśmienicie, wprost doskonale, nie ma żadnych, ale to żadnych problemów, a już na pewno nie należy niczego, w ogóle – Panie broń – niczego zmieniać.

Powyższe słowa to streszczenie stanowisk niektórych okręgowych rad łowieckich, przedstawianych w uchwałach w sprawie prób nowelizacji ustawy Prawo Łowieckie i Statutu PZŁ. Skąd wiem o takich uchwałach? A no, informują mnie o nich niezgadzający się z nimi oburzeni myśliwi. Piszą listy, maile, wpisują się na forum, piszą na bloga, dzwonią.

Ciekawe, że rady okręgowe podejmują uchwały, w których apelują o niewprowadzanie żadnych zmian, a jednocześnie dziesiątki myśliwych z tych samych okręgów proszą o zmiany, o zajęcie się problemami, o poszukiwanie rozwiązań dla spraw, które łowiectwo polskie pogrążają. Ot, chociażby rosnące drastycznie z roku na rok wartości odszkodowań za szkody wyrządzane przez zwierzynę łowną.

Wyobraźcie sobie Państwo, że w uchwałach zarzuca mi się, że chcę zlikwidować Polski Związek Łowiecki. Cytuję: „Uchwała Okręgowej rady Łowieckiej w Słupsku z dnia 17 lutego 2009 roku. Okręgowa Rada Łowiecka w Słupsku wyraża zdecydowany sprzeciw wobec wszelkich prób zmiany Ustawy – PRAWO ŁOWIECKIE I STATUTU PZŁ zmierzających w rzeczywistości do likwidacji Polskiego Związku Łowieckiego (…).” Hmmm, no cóż, nie wiedziałem, że w Polsce kwitnie aż taki analfabetyzm - w sensie nierozumienia czytanej treści. Ja nigdy, ale to nigdy nie mówiłem o likwidacji PZŁ. Nie mówiłem, nie mówię i nie będę mówił. Bo nie chcę likwidacji PZŁ. PZŁ to organizacja o wspaniałych tradycjach i niech trwa jak najdłużej.

A tak przy okazji. Właśnie dzisiaj zadzwonił do mnie jeden z myśliwych i opowiedział, że zarząd okręgowy w jego okręgu przyznał sobie 16 tysięcy złotych premii…. za wypracowany zysk!!! Więc ja się pytam, skąd ten zysk? Ze składek! Jeśli jest tak dobrze, że w okręgach łowiectwo przynosi takie zyski, to może zmniejszyć składkę, a nie obdzielać się nią w zarządzie? Co, Panowie? A może wypracowane przez wszystkich myśliwych nadwyżki finansowe przeznaczyć na programy introdukcji zwierzyny lub imprezy edukacyjne dla młodzieży? Jest wiele pożytecznych pomysłów i sposobów, tylko trzeba chcieć to robić.

Aha, wszystkie maile, listy, propozycje zmian skrzętnie zbieram, analizujemy je z kolegami, przedstawiamy prawnikom, w celu znalezienia prawnej możliwość rozwiązania zgłaszanych najbardziej ważnych problemów i myślę, że w końcu uda się zrobić coś dobrego dla ponad stu tysięcy polskich myśliwych, mimo że nie zgadzają się z tym władze PZŁ. [sic!]

No, a żeby nie być oskarżonym o „nieobiektywizm” informuję, że głosy wołające o niezmienianie czegokolwiek, płynące w postaci uchwał z niektórych rad okręgowych, także bierzemy pod uwagę w naszych pracach.

Ale zmian już nic nie zatrzyma, bo świat idzie do przodu, organizacje zwiększają samorządność, a władza PZŁ nie może być oderwana od odczuć szeregowego myśliwego.

Przekop przez Mierzeję Wiślaną

2009-03-07T19:37:00.005+01:00

Dzisiaj na portalu tvn24.pl pojawiła się wiadomość, że przekop - a właściwie kanał-śluza - przez Mierzeję Wiślaną nie zaszkodzi przyrodzie, a eksperci rozwiali obawy ekologów.

Ciekawostką jest, że impulsem do całego pomysłu są... Rosjanie. Ich namiętność do zamykania dla żeglugi Cieśniny Pilawskiej zmusiła nas do poszukiwań alternatywnego połączenia Zalewu Wiślanego z otwartym Bałtykiem.

W 2004 roku pisałem interpelację do Ministra Spraw Zagranicznych: "Szanowny Panie Ministrze! Zalew Wiślany jest największym polskim akwenem wodnym. Wyłączając nawet rosyjską część, zwaną Zalewem Kaliningradzkim, i tak jest trzykrotnie większy od jeziora Śniardwy. Niestety, jedyne bezpośrednie połączenie Zalewu z Bałtykiem znajduje się po stronie rosyjskiej, a Rosjanie traktują jego wody, jak wewnętrzne wody rosyjskie. Taka sytuacja uniemożliwia sensowne planowanie takiego rozwoju tego akwenu, który mógłby służyć mieszkańcom gmin i miast nadzalewowych".

Chyba właśnie wtedy też pojawił się na nowo pomysł zbudowanie kanału przez Mierzeję. Pierwszy raz pojawił się, gdy profesor Tadeusz Jednorał opracował koncepcję przekopu 10 lat wcześniej.

Kiedyś nawet elbląska Platforma Obywatelska zabrała się za symboliczne kopanie - szpadlami, ale jak wiemy, początki są zawsze trudne ;)

Pomoc przez zabawę

2009-02-27T15:11:00.003+01:00

Czy można pomagać, bawiąc się przy tym wyśmienicie? Otóż rzeczywiście można…
W dniu 7 lutego 2009 roku na statku Admirał w Elblągu odbył się IV Charytatywny Bal Admirała.
Kosztowało wejście, kosztowały fanty, była licytacja.
Dochód z balu został przeznaczony na rehabilitację 15 - letniego Michała Dudkowskiego oraz na potrzeby drużyny hokeja na sledge'ach z Integracyjnego Klubu Sportowego „Atak” w Elblągu. Michałowi pomagam od lat. Drużyna hokeja ma szanse zakwalifikować się do udziału w Igrzyskach Paraolimpijskich w Vancouver.
Organizatorki Balu z ogromnym zapałem zebrały grupę chętnych osób i z dużym zaangażowaniem przygotowały szereg atrakcji dla uczestników zabawy. Ja po raz drugi wspierałem tę inicjatywę.
W Elblągu nie ma zbyt wielu wydarzeń tego typu. Jedyny Bal Charytatywny zorganizował w tym roku elbląski Lions Club. A przecież taka inicjatywa poprzez wielki zapał, jednoczenie sił, wspólną zabawę i swoją unikatowość jest cenna, zarówno dla potrzebujących, jak i dla samych uczestników balu, bo niewątpliwie integruje także środowisko.
Pozdrawiam organizatorki i życzę dalszych sukcesów.

Myślistwo w Polsce

2009-01-30T11:19:00.002+01:00

Myślistwo jest uprawiane w Europie przez ponad 7 milionów osób. FACE, czyli Federacja Europejskich Stowarzyszeń Myśliwskich, zebrała dane statystyczne dla 36 państw europejskich. Ciekawy jest wskaźnik wyrażający stosunek liczby myśliwych do liczby mieszkańców w danym kraju. Do państw o największej popularności myślistwa należą Cypr, Malta, Dania, Finlandia, Norwegia i Szwecja. Krajami o najmniejszej popularności myślistwa są natomiast Belgia, Niemcy, Węgry, Luksemburg, Holandia, Polska i Rumunia.

Co ciekawe model łowiectwa w Skandynawii ma wybitnie rekreacyjny i nieco traperski charakter. Może stąd taka jego popularność?

Aż dziwne się wydaje, że najmniej myśliwych w stosunku do liczby mieszkańców jest w krajach o najdłuższej tradycji łowiectwa, takich jak Polska, Węgry, Niemcy czy Rumunia. Właściwie to zajmujemy w Europie trzecie miejsce od końca w takim zestawieniu. Za nami są tylko Belgia i Holandia.

Ale czy aby na pewno jest to dziwne? Otóż łowiectwo jest tam oparte na zestarzałym modelu feudalnym. Piszę „tam”, ale obejmuje to też „tutaj” - Polskę.

Ogólne zasady funkcjonowania Polskiego Związku Łowieckiego nie zmieniły się niemal od czasu jego powstania w roku 1923. To znaczy w 1923 roku w Warszawie powstał Centralny Związek Polskich Stowarzyszeń Łowieckich, który w 1929 roku przekształcił się w Polski Związek Stowarzyszeń Łowieckich, a następnie przyjął nazwę Polski Związek Łowiecki. W skład PZŁ weszły wszystkie działające w Polsce towarzystwa łowieckie. Dzisiaj mamy tę różnicę, że nie mamy towarzystw ani stowarzyszeń, tylko jeden wszechwładny Polski Związek Łowiecki.

Nowelizacja Prawa łowieckiego to twardy orzech do zgryzienia. Obecnie przyglądamy się zapisom i pomysłom, które „zdemokratyzowałyby” Zrzeszenie, do którego należy około 102 tysiące myśliwych. Polski Związek Łowiecki zapisał piękne karty w swojej historii. Przynależność do niego powinna dawać poczucie dumy, poczucie bycia w grupie, poczucie bycia częścią wspaniałego towarzystwa. A z głosów, które do mnie docierają wiem, że tak nie jest.

Obecne prace nad nowelizacją z pewnością obejmą zapisy, które są niezgodne z Konstytucją RP, czyli najważniejszą ustawą obowiązującą w Rzeczypospolitej oraz te, które są niezgodne z prawem, jakie przyjęliśmy na siebie jako członek Unii Europejskiej.

Ubolewam nad tym, że w całym procesie nowelizacji najmniej aktywne są władze Polskiego Związku Łowieckiego, że nie zależy im na dostosowaniu Prawa łowieckiego i swojego Statutu do obowiązującego prawa. To znaczy władze Związku są aktywne, tylko nie w tę stronę. Im akurat, wydaje mi się, najbardziej zależy na tym, żeby niczego nie zmieniać.
Ale jeśli składki szeregowych myśliwych przeznaczane są w większości na utrzymanie władz, to czemu się dziwić. Tylko jak w takich warunkach prowadzić gospodarkę łowiecką?

Jeżeli na zebraniach słyszy się hasła, że „członkowie koła muszą akceptować działania zarządu” i w ten sposób ucina się wszelkie dyskusje, to chyba jest coś nie tak. Chciałbym zwrócić uwagę, że to zarząd jest powołany do tego, aby realizować wolę członków, a nie na odwrót.

I właśnie dlatego pracujemy nad nowelizacją Prawa łowieckiego - aby wzmocnić rolę pojedynczych myśliwych, którzy są najbliżej natury, najbliżej łowiska, najwięcej pracy wkładają w prawidłową gospodarkę łowiecką.

Słupkowy Elbląg

2009-01-28T14:56:00.003+01:00

Zauważyłem niewesołą rzecz. W czasach, gdy miasta otwierają się na mieszkańców i turystów, Elbląg zamyka swe podwoje. No dobrze, może nie podwoje, ale część ulic.

Ilekroć przyjeżdżam do Elbląga, zastanawiam się, co skłoniło elbląskie władze miasta do decyzji, jaką było wyłączenie z ruchu samochodowego ulicy Stary Rynek i odcięcie dojazdu ulicom: Sukienniczej, Wieżowej i Mostowej.

I proszę mnie źle nie zrozumieć, mi osobiście to nie przeszkadza, ale mieszkańcom i turystom, owszem tak. Rozumiem, że może jest ogólna tendencja na zamykanie części miasta dla ruchu samochodowego i tworzenie uliczek – tak zwanych spacerniaków.

Ale jest też druga strona medalu. A ta druga strona to SŁUPKI czy PACHOŁKI. Jest to pomysł dosyć karkołomny, blokować wjazd słupkami. Stanęły one na ulicach latem ubiegłego roku. I od razu zaczęły się protesty mieszkańców. Elblążanie mieszkający na Starówce obawiali się, że w przypadku jakiejkolwiek koniecznej szybkiej interwencji, straży pożarnej lub karetki pogotowia nie będą miały one możliwości dojazdu do odciętych kamienic. O zgrozo, niebawem tak się stało. Jak opisywali elbląscy dziennikarze, umocowana na jednej z kamienic antena satelitarna odczepiła się i zaczęła się chwiać, stwarzając zagrożenie dla przechodniów. Wezwano zatem straż pożarną. Załoga dojechała szybko, ale stanęła przed przeszkodą. Aby dojechać do budynku, strażacy musieli wyrwać jeden ze słupków blokujących wjazd na ulicę. Jak zapewniali, po tym wydarzeniu urzędnicy miejscy, straż pożarna posiadała klucz do usuwania niektórych słupków. Jednak tym razem chyba strażacy zapomnieli klucza. A co by było, gdyby to nie antena i straż pożarna, ale na interwencję czekała – odpukać – chora osoba i pogotowie.

Kolejnym ważnym aspektem jest także to, że przy ulicy Stary Rynek znajdują się siedziby firm, które straciły możliwość bezpośrednich dostaw towaru, ze względu na niemożność dojazdu.

Generalnie mieszkańcy odciętych ulic oraz okolic protestują, jednak elbląska władza nie chce słuchać o ich nieszczęściach. A słupki jak stały, tak stoją.

Spływ kajakowy Drwęca - Wel

2009-01-15T16:28:00.002+01:00

Towarzystwo Miłośników Ziemi Nowomiejskiej organizuje w dniach od 29 stycznia do 1 lutego Zimowy Spływ Kajakowy Drwęca - Wel. Spływ odbędzie się już po raz dziewiąty.

Miło mi zakomunikować, że patronat nad imprezą objął Parlamentarny Zespół do Spraw Dróg Wodnych i Turystyki Wodnej. Na spływie pojawię się ja, senator Piotr Głowski, który jest przewodniczącym Zespołu i - na 70% - wicemarszałek Marek Ziółkowski, który jest pasjonatem kajakarstwa.

Dla tych, którzy szykują się, aby zobaczyć senatorów w kajakarskich wdziankach i z wiosłem w rękach informacja: a guzik. Na razie jestem amatorem spływów bardziej wakacyjnych i na spływ zimowy się - jeszcze - nie piszę. Chyba, że moi koledzy z Zespołu Parlamentarnego będą bardzo chcieli popłynąć.

Na razie planujemy trzymać kciuki za uczestników, aaa i za pogodę, bo podobno na razie Drwęca jest lekko zamarznięta. Mam nadzieję, że kra spłynie i będzie OK.

A przy okazji wielki ukłon dla organizatorów spływu. Do zobaczenia 31 stycznia.

Wesołych Świąt, do siego roku!

2008-12-22T14:21:00.004+01:00

Niech nadchodzące Święta będą pełne rodzinnego ciepła i odpoczynku.
Niech napełnią Państwa prawdziwą radością i pokojem.
Niech będzie to dla Was chwila wytchnienia od codzienności,
chwila refleksji i dobrej nowiny, która wyzwoli to, co najlepsze
i da siły do podejmowania nowych zadań na cały Nowy 2009 Rok.

Spotkania powiatowe PO

2008-12-17T13:56:00.009+01:00

W Nowym Mieście Lubawskim i w Ostródzie odbyły się spotkania parlamentarzystów i samorządowców PO z mieszkańcami. W obu - jako parlamentarzysta - wystąpiłem ja.

W obu miejscowościach spotkania trwały ponad dwie godziny, co cieszy, tym bardziej, że nie były to tylko wystąpienia „w jedną stronę”, ale rozmowy. A z rozmów wniosek płynie taki: społeczności lokalne głównie gnębią te same problemy.

Po pierwsze drogi. Inwestycji na drogach krajowych oba miasta oczekują jak kania dżdżu. W Nowym Mieście jest to "15", w Ostródzie "16". O ile "16" ostródzka nie daje się aż tak we znaki, o tyle "15" biegnąca przez centrum NML - jako jego główna ulica - to tragedia. W godzinach szczytu NML jest zakorkowane. Ja też nie raz sam się o tym przekonałem. Tak więc temat numer jeden na spotkaniach to obwodnice. W NML pojawił się też temat ronda, a w Ostródzie wiaduktu.

Temat drugi, wspólny dla obu społeczności, to środki z funduszy unijnych. Z tym, że w szczegółach społeczności Ostródy i NML się różnią. W NML padały pytania o pozyskiwanie i wykorzystywanie przez samorząd pieniędzy unijnych, a w Ostródzie to mieszkańcy się dopytywali z jakich programów mogą korzystać, na przykład jako prywatni przedsiębiorcy.

Trzeci wspólny temat to wstąpienie Polski do strefy euro. Nastawienie jest raczej pozytywne. Więcej jest ciekawości i głosów za, niż obaw. Temat na pewno wzbudza ciekawość.

Cieszę się, że takie spotkania się odbyły. Mogłem opowiedzieć, nad czym pracował i pracuje rząd, jakie są plany na przyszłość. A przy okazji, dzięki obecności radnych z różnych szczebli, mieszkańcy mogli podyskutować o lokalnych sprawach.

Szlaki wodne

2008-12-05T14:19:00.003+01:00

Coś drgnęło w kwestii rozwoju wodnych dróg śródlądowych w Polsce. Nareszcie drążenie problemu w Warszawie przynosi efekty.

Po pierwsze: w tej kadencji Senatu powstał parlamentarny Zespół do spraw Dróg Wodnych i Turystyki Wodnej. Przygotowujemy z koleżankami i kolegami program przywrócenia znaczenia śródlądowym drogom wodnym w Polsce. A wicemarszałek Senatu Marek Ziółkowski, jeden z inicjatorów powołania Zespołu Parlamentarnego, stwierdził, że ideą Zespołu jest "być rzecznikiem polskich rzek, a także nadrzeczy, terenów położonych wokół rzek i innych wodnych dróg śródlądowych”.

Po drugie: mieszkam w Miłomłynie – miejscowości, która leży nad Kanałem Ostródzko-Elbląskim. Wiem, wiem, zaraz znowu ktoś mi zarzuci, że nie ma Kanału Ostródzko-Elbląskiego – tylko Kanał Elbląski. A ja będę się trzymał starego zwyczaju. Kiedyś, co roku odbywały się zawody - wyścigi po Kanale drużyn z Ostródy i z Elbląga. Kolejność na mecie oznaczała kolejność miasta w nazwie Kanału. Zdaje się, że zatrzymaliśmy się ostatnio na zwycięstwie Ostródy, więc będę nadal sobie mówił: Kanał Ostródzko-Elbląski.

Ale wracając do tych dróg wodnych. Otóż, mieszkając nieopodal Kanału, dostrzegając możliwości, jakie on niesie, nie sposób nie próbować szukać sposobów na ożywienie i rozwój miasteczek i wsi i na walkę z bezrobociem właśnie poprzez rozwój turystyki wodnej. Kanał Ostródzko-Elbląski jest akurat ewenementem w skali światowej – śluzy i pochylnie to cudeńka architektury, więc troszkę łatwiej go reklamować. Mając taki potencjał, ściągający tysiące turystów rocznie, nie wolno nam szans nie wykorzystywać. Nasz Kanał jest kołem zamachowym dla rozwoju turystyki wodnej. Jestem przewodniczącym Zgromadzenia Związku Gmin Kanału Ostródzko-Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego. Naszym sukcesem jest pozyskanie środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na projekt pod nazwą „Rewitalizacja Kanału Elbląskiego na odcinkach: Jezioro Drużno - Miłomłyn, Miłomłyn - Zalewo, Miłomłyn - Ostróda - Stare Jabłonki”.

Trochę ponad dwa miesiące temu zorganizowałem studialny wyjazd senatorów – członków Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska na Warmię i Mazury. Zajęliśmy się wtedy problematyką rybactwa śródlądowego i właśnie stanem i możliwościami rozwoju dróg wodnych. Senatorowie dostrzegli możliwości drzemiące w naturalnych przecież drogach komunikacji – drogach wodnych. Ich nie musimy budować, jak kolei czy autostrad.

Czy wiecie, że Polska zajmuje w Europie piąte miejsce pod względem długości dróg wodnych – mamy ich ponad 4 000 km. Niestety większość z nich jest w tej chwili nieżeglowna. Co gorsza – na wielu odcinkach głębokość nie jest nawet wystarczająca dla kajaków! Myślę, że w niedługim czasie to się zmieni.

Po trzecie: Ktoś obliczył, że każde 100 km sprawnie działającego wodnego szlaku wodnego w Europie to zatrudnienie i dochody dla 500 osób w promieniu 50 km od szlaku. Mariny, stacje paliw, punkty poboru wody i oddawania ścieków, sklepy, wypożyczalnie sprzętu wodnego, pensjonaty itd. Dorośliśmy wreszcie do zdania, że żegluga i drogi śródlądowe nie powinny być tylko źródłem kosztów, ale przede wszystkim źródłem dochodów – dla osób prywatnych, nie państwa.

Dalej – poprawa żeglowności i rozwój infrastruktury to też szansa dla naszego przemysłu jachtowego.

Rozwój szlaków wodnych i żeglugi śródlądowej to szansa na pracę i rozwój dla tysięcy mieszkańców miast leżących nad wodą, ale też to wielka szansa dla mieszkańców wsi na zarobek niezwiązany z rolnictwem. Tym bardziej, że obserwuje się coraz większy ruch turystów, mówię o globalnym ruchu. Coraz łatwiej jest się przemieszczać, ludzie są coraz bardziej mobilni, nie krępują już nas tak granice. Turyści są coraz bardziej ciekawi, szukają nowych form aktywności. Holendrzy, Anglicy, Włosi, Niemcy chętnie odpoczywają właśnie podróżując szlakami wodnymi. A i wśród nas np. spływy kajakowe cieszą się coraz większą popularnością.

Pomnóżmy 4000 km polskich szlaków wodnych razy dwa (po obu brzegach), dostaniemy 8 tysięcy km terenów do zagospodarowania. Turystyka wodna może być u nas potężnym przemysłem. Abstrahując już od działań podejmowanych na najwyższym szczeblu, o możliwościach rozwoju poprzez komunikację wodną zdaje sobie też sprawę coraz więcej osób, które chciałyby tworzyć infrastrukturę nadwodną. To cieszy.

O systemie emerytalnym

2008-11-20T17:40:00.004+01:00

Emeryci narzekają, że mają niskie emerytury, każdy w Polsce im współczuje, dlatego nie rozumiem tego pędu, żeby emerytury wcześniejsze obowiązywały tylu ludzi. Jak co do czego przychodzi, to nikt na emeryturę nie chce iść (wiem, są wyjątki), bo "jeszcze sobie dorobię troszkę".
Nowe przepisy są konsekwencją reformy emerytalnej przyjętej w 1998 roku. Początkowo zakładano, że nowy system wejdzie w życie od 1 stycznia 2007 roku, ale w 2005 roku Parlament przedłużył czas obowiązywania starych przepisów do końca tego roku. Od stycznia 2009 wypłacane będą pierwsze emerytury z nowego systemu. Gdyby utrzymać wcześniejsze emerytury i liczyć je według nowego systemu, ubezpieczeni bardzo straciliby na wysokości świadczeń. Mało kto, przez krótki okres czasu może wypracować sobie wysoką emeryturę. Im wcześniej przechodzisz na emeryturę, tym niższe masz świadczenie – taka jest zasada.
Pamiętajmy, że wcześniejsze emerytury muszą być finansowane z podatków innych pracujących. Ogólny trend jest taki, że nasze społeczeństwo starzeje się. Procesy demograficzne, niski przyrost naturalny powodują, że pogarsza się relacja liczby osób płacących składki do liczby osób pobierających emerytury i renty. Za 20 lat podwoi się liczba emerytów przypadających na 100 pracujących. Dzisiaj jest tak, że na jednego emeryta przypada 4 pracujących, za 20 lat będzie już jeden emeryt na 2 pracujących. Polska jest jednym z najbiedniejszych krajów Unii Europejskiej. Nie mamy "bogactwa narodowego" tak, jak choćby Norwegia - ropę, Rosja - gaz ziemny, RPA - złoto i diamenty. Wzrost gospodarczy możemy budować tylko pracą.
Polski nie stać na to, żeby "młodzi emeryci" zabierali z rynku pracy swój potencjał: wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie, kompetencje.
Polska jest na ostatnim miejscu w Europie, jeśli chodzi o zatrudnienie osób powyżej 55 roku życia. Obecnie w wieku 55-64 lat w Polsce pracuje tylko 28% osób. W Czechach 45%, w Niemczech 50%, w Finlandii 54%!!! Nasze 28% wygląda w tym zestawieniu dramatycznie!
Wiem, Polacy nie chcą pracować, bo zarabiają za mało. Ale jak będziemy młodych ludzi wysyłać na emeryturę, a reszta ze swojej pracy będzie musiała ich utrzymywać, to sytuacja się nie poprawi.
W tym tygodniu w Senacie trwa debata nad „emeryturami pomostowymi". Pracuję na rzecz interesu społecznego i gospodarczego Polski. Wydaje mi się, że jestem też człowiekiem odpowiedzialnym. Dlatego stanowczo opowiadam się za skróceniem listy uprawnionych do emerytur pomostowych.
Emerytury pomostowe otrzymają Ci, którzy faktycznie pracują w najtrudniejszych warunkach, ci, którzy wykonują prace związane z bezpieczeństwem innych i wymagana jest od nich najwyższa sprawność psychofizyczna. Emerytury pomostowe będą dodatkowym świadczeniem, poza systemem emerytalnym, które osoba uprawniona będzie otrzymywać pomiędzy zakończeniem swojej kariery zawodowej a osiągnięciem wieku emerytalnego. Wynosić ona będzie 100% potencjalnej emerytury obliczanej dla osoby w wieku 60 lat i będzie waloryzowana według tych samych zasad, co emerytury i renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
To niesprawiedliwe, aby jedne grupy zawodowe były zmuszone dotować inne nie z powodów obiektywnych, takich jak zagrożenie zdrowotne, ale z powodu ich siły politycznej. Związki zawodowe doskonale o tym wiedzą i zdają sobie z tego sprawę. A przesuwanie w czasie wejścia w życie nowych zapisów niczego nie poprawi.
Chciałbym jeszcze napisać kilka zdań o nauczycielach. Nauczyciele nie będą objęci systemem emerytur pomostowych. Bo nauczycieli trzeba dobrze za ich ciężką pracę wynagradzać, a nie tworzyć fikcję utraty przez nich zdrowia lub zdolności do wykonywania zawodu. Poza tym należy zdać sobie sprawę, że zawód nie jest w dzisiejszym świecie czymś, co mamy na całe życie. Zawody się zmienia i ten, z którym weszliśmy na rynek pracy coraz częściej nie będzie tym, który wykonywać będziemy pod koniec kariery zawodowej. To naturalne. Stąd między innymi proponowany przez rząd Program „50+”, pomagający przekwalifikować się i zdobywać nowe umiejętności.
Na wypalenie zawodowe nauczycieli mają wpływ niskie zarobki i zła organizacja pracy w szkołach, nie są oni wypaleni samą pracą z młodzieżą. Prawo do wcześniejszego przechodzenia na emeryturę nie zmieni tej sytuacji. System emerytalny nie może być rekompensatą za niskie płace. Nauczyciele powinni dostać dobre przygotowanie do zawodu i podwyżki, a nie prawo do wcześniejszego zakończenia kariery zawodowej.

Święto Niepodległości

2008-11-19T16:09:00.002+01:00

Zostałem wywołany do tablicy, żeby napisać o Narodowym Święcie Niepodległości i, chyba, o moim do niego stosunku.
W szerokim gronie mieszkańców miasta i oklic, przedstawicieli samorządów i świata polityki, a przede wszystkim w gronie komnbatantów, spotykamy się w Ostródzie (tak jak w całej Polsce) na uroczystych apelach, związanych ze świętami państwowymi: 3-go maja - przy pomniku Tadeusza Kościuszki, 8-go maja, 15-go sierpnia, 1-go września i 11-go listopada przy pomniku Pamięci Obrońców Suwerenności i Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Każdy z tych dni ma swój klimat, każda z tych dat historycznych ma swój wydźwięk, każda jest kamieniem milowym w historii Polski.
Chyba wszyscy się zgodzą, że najbardziej smutny jest 1-szy września. Nie mamy czego wtedy świętować. Ale oddajemy hołd tym, którzy podczas II wojny światowej o Polskę walczyli.
Ze wszystkich tych świąt, dla mnie osobiście, najbardziej przemawiającym do wyobraźni jest właśnie Święto Niepodległości. Jest to historia tak niedawna, a zarazem tak niezwykle ważna dla Polaków. Aż czasem trudno zdać sobie sprawę, jak niezmiernie ważne wydarzenia w Europie gloryfikujemy obchodami 11-go listopada.
Co by było, gdyby nie było Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Ignacego Paderewskiego? Jak potoczyłaby się historia? Każdy z nich działał "swoimi metodami", ale w jednym kierunku: Niepodległej Polski.
Tak sobie czasem myślę: już trzecie pokolenie Polaków dorasta w warunkach pokoju. Aż trudno uwierzyć, że na naszych ziemiach są to praktycznie JEDYNE trzy pokolenia, które nie otarły się o wojnę.
Któregoś roku, podczas obchodów Święta Niepodległości powiedziałem - i tego nadal będę się trzymał:
Gdy zatracimy pamięć o naszym dziedzictwie, to symboliczne kamienie do nas przemówią. Przemówią słowami wyrytymi na kamiennym bloku w obozie koncentracyjnym: Los nasz dla was PRZESTROGĄ MA BYĆ, NIE LEGENDĄ.
A zatem:
Cześć pamięci tych, którzy polegli.
Oddaję hołd tym, którzy o wolną Polskę walczyli.

Olsztyńskie referendum

2008-11-04T11:59:00.003+01:00

No i zaczęło się - olsztyńska Platforma Obywatelska rozpoczęła kampanię referendalną. Dla niezorientowanych - takich np. z Łodzi lub Bydgoszczy - referendum dotyczyć będzie odwołania ze stanowiska obecnego prezydenta miasta.
No to apeluję - mieszkańcy Olsztyna! Idźcie na referendum 16 listopada!
Prawodawca daje możliwość wypowiedzenia się społeczności lokalnej w ważnych dla niej sprawach właśnie w drodze referendum. A kwestia tego, czy 180-tysięczne miasto ma funkcjonować bez "urzędującego prezydenta" przez jeszcze dwa lata, jest lokalnie kwestią ważną. Uważam, że trzeba się zmobilizować, wziąć sprawy w swoje ręce i po dwóch latach od wyborów samorządowych znów zadecydować, kto ma być prezydentem Olsztyna. To znaczy, w tym przypadku, kto ma nim nie być.

Stowarzyszenie sołtysów

2008-11-03T21:02:00.004+01:00

Założyliśmy dzisiaj Stowarzyszenie Sołtysów Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Na spotkaniu założycielskim sołtysi przyjęli Statut Stowarzyszenia i wybrali spośród siebie władze. Prezesem Stowarzyszenia została Pani Jadwiga Lichaczewska, wiceprezesami są Pani Barbara Bruzdewicz i Pan Zbigniew Cieśla, funkcję sekretarza pełni Pani Donela Zegadło, a funkcję skarbnika Pani Bogumiła Pstrągowska. Skład Zarządu uzupełniają Pani Irena Roman i Pan Marian Pustoła. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia został Pan Wiesław Śnieżko, jego zastępcą Pani Celina Sokołowska, a sekretarzem Komisji - Pani Teresa Kozłowska.
Zapytacie dlaczego napisałem, że założyliśmy Stowarzyszenie, wszak sołtysem nie jestem. A no dlatego, że - tu powiem nieskromnie - byłem inicjatorem powołania Stowarzyszenia Sołtysów w naszym województwie.
Do dzisiaj województwo warmińsko-mazurskie było jedynym w Polsce, które nie miało zorganizowanych struktur sołtysów, wchodzących w skład Krajowego Stowarzyszenia Sołtysów. Inicjatywę uważam za świetną i cieszę się, że mogłem uczestniczyć w procesie powoływania struktur wojewódzkich. Przed nami teraz rejestracja w KRS i zaczynamy pracę. Wszak wiejska społeczność lokalna najbliżej ma właśnie do sołtysa, to tu rodzą się inicjatywy oddolne, aktywność wsi i rozwój wiejskiego społeczeństwa obywatelskiego.
A wszystkich sołtysów obecnych i byłych oraz członków rad sołeckich zapraszam do zapisywania się do Stowarzyszenia.

Fundament „rewolucji październikowej”

2008-10-15T12:16:00.002+02:00

Nowelizacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej to fundamentalny projekt „Pakietu na rzecz przedsiębiorczości”, opracowanego przez wiceministra gospodarki Adama Szejnfelda.

Mój Kolega z Klubu PO, od dłuższego czasu wykonuje mrówczą pracę nad projektami ustaw korzystnych dla przedsiębiorców. Proponowana nowelizacja to wyjście naprzeciw postulatom przedsiębiorców domagających się poprawy warunków dla rozwoju ich działalności poprzez uproszczenie zasad prowadzenia działalności gospodarczej.

A nowelizacja przewiduje m.in. uproszczenia w procesie zakładania firm. Zapowiada na przykład utworzenie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, co umożliwi zakładanie firm przez Internet. Żyjemy przecież w XXI wieku. Postęp w nauce, rozwój nowych technologii powinien być wykorzystywany i w takim celu. Nowe przepisy wprowadzają też poważne ograniczenia kontroli. Jedną z nowości jest wprowadzenie odpowiedzialności finansowej urzędników za szkody wyrządzone firmie wskutek złamania przepisów.

W projekcie pojawiają się dwa ciekawe hasła: „jedno okienko” i „zero okienka”.
Termin „jedno okienko” to etap przejściowy, w którym ewidencjonowanie przedsiębiorców będzie nadal zadaniem gmin. Rejestracja odbywać się będzie w sposób tradycyjny, papierowy, z uwzględnieniem jednak możliwości złożenia wniosku via Internet. Ale przedsiębiorca będzie składać jeden wniosek o wpis do poszczególnych rejestrów (gmina, urząd skarbowy, urząd statystyczny, ZUS), w jednym miejscu – urzędzie gminy.
Termin „zero okienka” oznacza docelowy model ewidencjonowania przedsiębiorców. Będzie to jedna ogólnopolska centralna ewidencja z rozbudowaną funkcją informacyjną, funkcjonująca jedynie wirtualnie.

Proponowane przez Adama Szejnfelda zmiany śmiało mogę nazwać „rewolucją”. Tak też mówi się o tych pomysłach – że są filarem „rewolucji październikowej” PO w Sejmie.
Niestety, opór UOKiK, Komisji Nadzoru Bankowego, Służby Celnej, CBA i Ministerstwa Finansów jest duży. Organy administracji publicznej nadal krępują inicjatywę w gospodarce. Urzędnicy wszystkich ministerstw, urzędów państwowych, agencji oraz instytucji kontroli zgłosili kilkaset stron uwag.

Chciałbym podkreślić, że fundamentem proponowanych w nowelizacji zmian jest zasada „zaufania Państwa do Obywatela”. Państwo ograniczające swobodę już mieliśmy, kontrolowanie każdego obywatela na każdym kroku też przerabialiśmy. A prawda jest taka, że wszystko to podważa autorytet Państwa.

Ktoś zapyta, dlaczego senator pracujący w Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska i Komisji Spraw Europejskich tak żywo interesuje się poczynaniami kolegi z ław sejmowych. Ano dlatego, że … nie, nie, nie prowadzę działalności gospodarczej – jestem Senatorem zawodowym. Otóż, rozwój przedsiębiorców oznacza dostatek dla nas wszystkich. Frazes? Nie!

Przedsiębiorstwa z sektora MSP są źródłem pracy, innowacji, przedsiębiorczości i wzrostu gospodarczego. Prawie 99 proc. firm działających w Polsce zalicza się do kategorii małych i średnich przedsiębiorstw zatrudniających do 250 pracowników. W grupie tychże przedsiębiorstw przeważają mikroprzedsiębiorstwa. Aż 93% małych i średnich przedsiębiorstw zatrudnia co najwyżej 5 osób, 6% - od 6 do 50 osób, a 1% od 51 do 250 pracowników. Ich udział w tworzeniu dochodu narodowego wynosi około 50 procent PKB. Tym samym w sposób decydujący wpływają na rozwój ekonomiczny kraju. To od nich zależy też konkurencyjność naszej gospodarki na rynku międzynarodowym. Segment małych i średnich przedsiębiorstw odgrywa ogromną rolę w gospodarce Polski.

A jak Państwo się odwdzięcza? W ostatnim rankingu Banku Światowego za rok 2007, oceniającym łatwości prowadzenia działalności gospodarczej, Polska ze swoimi warunkami lokuje się na odległym 75. miejscu. Co gorsza, jest to lokata niższa niż w roku 2006, wtedy zajmowaliśmy - już niechlubne - 74. miejsce.

Wziąwszy pod uwagę powyższe, pozostaje mi jedno. Oświadczyć, że z całych sił będę namawiał moje koleżanki i kolegów do poparcia nowelizacji proponowanej przez wiceministra gospodarki. Mam nadzieję, że jako senatorowie podejdziemy niezwykle odpowiedzialnie do tego projektu i jego zapisy szybko zaczną obowiązywać w Polsce.

O piłce nożnej

2008-10-10T10:06:00.003+02:00

Minister Sportu i Turystyki znowu zlecił przeprowadzenie kontroli w Polskim Związku Piłki Nożnej. I chwała mu za upór i determinację. Nie wiem tylko, czy jest sens przeprowadzania takich kontroli. Było już kilka. Wykazały nieprawidłowości, nakazano poprawę, poprawę obiecano i na tym się skończyło.
Liga wystartowała z opóźnieniem, bo Związek nie był w stanie przygotować rozgrywek, do czego jest prawnie zobowiązany. Ponad 100 działaczy i ludzi związanych z PZPN ma już zarzuty o korupcję, a prezes Michał Listkiewicz problemu nadal nie widzi.
A przecież PZPN powinien koncentrować się nie tylko na kadrze narodowej i pucharach, ale powinien pamiętać też o sporcie masowym.
Cele statutowe Związku to m.in.:
- organizacja, rozwój i popularyzacja piłki nożnej w Polsce.
- podejmowanie działań na rzecz promocji piłkarstwa amatorskiego i nieamatorskiego, w tym profesjonalnego.
Troszkę w tej całej działalności PZPN brakuje mi właśnie popularyzacji i promocji. Mało jest imprez młodzieżowych, a te, które się odbywają, i tak są sponsorowane przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. Pomysł programu ”Moje boisko - Orlik 2012” jakoś nie wypłynął ze strony Związku, który nawet do tej pory nie pała entuzjazmem i chęcią pomocy.
Mam nadzieję, że uda się wyrwać polską piłkę nożną z tego kręgu korupcji i niekompetencji.
Wiem, nie wolno uogólniać.
Wierzę, wiem! że w otoczeniu Polskiego Związku Piłki Nożnej działa wielu ludzi, którym na sercu leży dobro polskiej piłki, tej „malutkiej” amatorskiej i tej „wielkiej” pucharowej. Ukłony dla tych właśnie ludzi.
Aha…powodzenia Panie Ministrze!

Nobel z fizyki

2008-10-07T15:38:00.004+02:00

Profesor Aleksander Wolszczan nie otrzymał w tym roku Nagrody Nobla. Może układ planetarny, jaki odkrył jest za mały ;-)
Dla przeciętnego śmiertelnika wszystkie nowe odkrycia i prace astrofizyków, które były nominowane do Nagrody, wydają się nie mieć znaczenia.
Ale czy w 1903 roku, gdy Maria Skłodowska-Curie otrzymywała Nobla za badania nad zjawiskiem promieniotwórczości, ktoś - oprócz garstki naukowców - przejmował się jej pracą? A dzisiaj...

Na początek...

2008-10-06T16:08:00.004+02:00

Dojrzałem do decyzji założenia swojego bloga.
Tą drogą chciałbym dzielić się z Państwem swoimi spostrzeżeniami, opiniami, moją pracą, tym, co mnie cieszy i tym, co mnie smuci - na świecie, w Polsce, na Warmii i Mazurach.
Od jutra zaczynam się tym wszystkim dzielić z szerszą publicznością.